Uzasadnienie
III SA/Łd 502/16
D. A. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] w przedmiocie odmowy zameldowania.
Postanowieniem z 13 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę.
Następnie skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając – po wezwaniu sądu - formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że jest uczniem i zamieszkuje wraz ze swoją bezrobotną matką i utrzymują się z zasiłków z MOPS. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką. Nie posiada własnego domu, mieszkania ani żadnych innych nieruchomości. Zaznaczył także, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Z oświadczenia wynika, że wspólnie z matką utrzymują się z zasiłków z MOPS oraz UMŁ w łącznej kwocie 748 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem.
Wskazać należy w związku z tym na sytuację materialno-bytową skarżącego. W szczególności należy mieć na uwadze fakt, że obecnie utrzymuje się wraz z matką z zasiłków z MOPS oraz UMŁ w łącznej kwocie 748 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł.
W ocenie referendarza sądowego, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika z uwagi na swoją sytuację materialną. Stąd też uznać należy, że spełnione zostały przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.