Uzasadnienie
W dniu 26 maja 2014 roku "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, uiszczając jednocześnie wpis sądowy od skargi w łącznej kwocie 239 zł. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek strona skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji (tj. egzekucja należnego podatku akcyzowego) pozbawi spółkę możliwości realizowania niezbędnych czynności związanych z jej funkcjonowaniem, a w dalszej konsekwencji doprowadzi do jej niewypłacalności i bankructwa. Spółka nadmieniła również, że zajęcie firmowego rachunku bankowego przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. i kryzys na rynku samochodowym może doprowadzić do likwidacji spółki.
Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2014 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) określił wpis sądowy od skargi kasacyjnej na kwotę 204 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepublikowane) stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168).
W ocenie sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącą spółkę jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie opisano aktualnej sytuacji ekonomicznej spółki. Ograniczono się tylko do lakonicznego stwierdzenia dotyczącego trudnej sytuacji finansowej spowodowanej zajęciem rachunków bankowych w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie wykazano majątku spółki, poniesionych strat, jak również wysokości środków znajdujących się na jej rachunku (rachunkach) bankowym.
W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, dlaczego sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazywane przez nią zagrożenia. Do akt sprawy nie złożono żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy strony skarżącej, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, i które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zatem, ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do aktualnej sytuacji finansowej spółki, które dawałyby podstawy do stwierdzenia, że w przypadku egzekucji należności dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwoływanie się natomiast we wniosku do obawy utraty płynności finansowej i braku środków finansowych na pokrycie bieżącej działalności spółki, które nie zostało poparte żadnymi dowodami, nie mogło być uznane za uzasadniające uwzględnienie wniosku strony skarżącej.
Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła tytułem wpisu sądowego od skargi kwotę wyższą od należnej, tj. 239 zł, zamiast 204 zł, nadpłaconą kwotę w wysokości 35 zł należało zatem uznać jako nienależny wpis sądowy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 2 postanowienia.
a.ł.