Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym po rozpoznaniu odwołaniu M. M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie cofnięcia M. M. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wystawione przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., z którego wynika, że u skarżącego stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1,B, B1,T, B+E.
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyczyną cofnięcia uprawnień było stwierdzenie orzeczeniami lekarskimi z dnia [...] r. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. i z dnia [...] r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł. istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu skarżący wskazał, że w dniu [...] r. został poddany badaniom psychologicznym w wyniku, których stwierdzono brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami (załączył zaświadczenie).
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że w myśl przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem.
Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, że zaistniały przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Zarówno orzeczenie nr [...] jak i orzeczenie nr [...] stwierdzają istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w myśl art. 122 ust. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadzenie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli marszałka województwa. W myśl natomiast § 10 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący zgodnie z treścią § 12 powyższego rozporządzenia odwołał się od orzeczenia lekarza WOMP-u do IMP w Ł. W wyniku tego odwołania również wydano orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwwskazań.
W ocenie organu treść wydanych orzeczeń nie pozostawia wątpliwości, ze zostały wydane przez lekarzy uprawnionych do badań kierowców. Zatem organy administracji są związane takimi orzeczeniami i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią orzeczeń.
Odnosząc się do załączonego do odwołania orzeczenia psychologicznego organ wyjaśnił, że czym innym są przeciwwskazania psychologiczne a czym innym zdrowotne do kierowania pojazdami. Organ I instancji nie poddawał w wątpliwość, że skarżący posiada przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami, zaś decyzja została wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, która odnosi się do przeciwwskazań zdrowotnych.
W skardze z dnia 19 sierpnia 2010 r. M. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie badań lekarskich. Wskazał, że w orzeczeniu z dnia [...] r. stwierdzono u niego brak krytycyzmu w ocenie swojego zachowania, co w jego ocenie nie jest przeciwwskazaniem do kierowania pojazdami. Największą karą zdaniem skarżącego było pozbawienie go przez sąd prawa jazdy na okresu roku, przez co obecnie nie może znaleźć pracy.
W odpowiedzi na skargę z dnia 10 września 2010 r. organ administracji wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga M. M. jest niezasadna.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany - stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego ani materialnego.
Wbrew stanowisku skarżącego w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaistniała, zdaniem Sądu, określona w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) podstawa do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.
Zgodnie z tym przepisem decyzję taką wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Nie jest to zatem decyzja uznaniowa. Treść przepisu wskazuje jednoznacznie na obowiązek organu wydania takiej decyzji.
W świetle orzeczeń lekarskich z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...] istnieją po stronie skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi.
Należy podzielić przy tym stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., że z obowiązujących przepisów nie wynika aby treść tych orzeczeń mogła być pod względem merytorycznym oceniana, a w konsekwencji i kwestionowana w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Takich uprawnień obowiązujące przepisy nie przyznają również sądowi administracyjnemu.
Orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki nie mają charakteru opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i nie podlegają merytorycznej ocenie organów orzekających, zgodnie z treścią art. 80 k.p.a., i która powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający jej kontrolę zarówno przez te organy jak i przez sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06 LEX nr 291185).
Rację ma organ administracji twierdząc, że z uwagi na uregulowany odrębnymi przepisami tryb wydawania takich orzeczeń lekarskich, przewidujący również możliwość wniesienia odwołania, przedmiotowe orzeczenia posiadają również cechy aktu administracyjnego. Z tego też względu należy podzielić zdaniem Sądu pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 191/08 (LEX nr 511409), że wydane w tym trybie ostateczne orzeczenie lekarskie wiąże co do swojej treści organy orzekające w sprawie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. W sytuacji, gdy orzeczenie takie zostało wydane przez uprawnionego do tego lekarza to brak jest podstaw do kwestionowania jego treści również w niniejszym postępowaniu sądowym.
Wyjaśnić również należy, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie są wydawane przez uprawnionych lekarzy po przeprowadzeniu stosownych dla danego schorzenia badań lekarskich, posiadanej dokumentacji medycznej, ewentualnych badań specjalistycznych i pomocniczych, jeżeli ich przeprowadzenie lekarz uzna za niezbędne (§ 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami Dz. U. Nr 2, poz. 15). Od pierwszego orzeczenia lekarskiego stronie przysługuje przy tym prawo odwołania się do uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego, z którego to uprawnienia skarżący skorzystał i w którym to odwołaniu przedstawił uzasadnienie swojego stanowiska, z którym lekarz podmiotu odwoławczego niewątpliwie się zapoznał. Trafności orzeczenia lekarskiego nie może podważać także załączone do odwołania orzeczenie psychologiczne z dnia [...] r. nr [...] sporządzone przez psychologa uprawnionego do badań w zakresie transportu stwierdzające brak istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
Przyznać rację należy organowi odwoławczemu, który słusznie wyjaśnił, że czym innym są przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami (art. 124 ustawy), a czym innym są przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami (art. 122).
W przedmiotowym bowiem postępowaniu zajmowano się badaniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.
Skarżący wskazał w skardze, że największą karę jaką dostał było pozbawienie go przez sąd prawa jazdy na okres roku, co skutkuje brakiem możliwości znalezienia pracy. Wyjaśnić należy, że droga postępowania karnego i droga postępowania administracyjnego to dwa odrębne tryby. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości oceny postępowania toczącego się przed sądem karnym, bowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w związku ze stwierdzeniem u skarżącego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Natomiast podstawę wynagrodzenia przyznanego ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi stanowił art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
D.T.