Uzasadnienie
III SA/Łd 52/10
Pismem z dnia 26 listopada 2009 r. S. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na działanie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. polegające na poborze opłat rocznych od gruntów wyłączonych z produkcji leśnej. Postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę. W związku z powyższym, pismem z dnia 17 maja 2010 r., skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, załączając następnie – na żądanie Sądu – wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym formularzu "PPF".
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że utrzymuje się z zasiłku wypłacanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w kwocie 338 zł miesięcznie. Nadmienił także, że jest zobligowany do opłacania alimentów na rzecz córki w kwocie 300 zł. Wskazał na ponoszone koszty utrzymania wyliczając je na ok. 400 zł oraz koszty mieszkania – ok. 500 zł. Zaznaczył także, że jest osobą schorowaną, wskazując na szereg dolegliwości, na potwierdzenie czego przedstawił zaświadczenie o stanie zdrowia wystawione przez lekarza profilaktyka. Podniósł, że w związku ze swoimi schorzeniami ponosi także wydatki na leki w kwocie ok. 150 zł. Wyjaśnił, iż w związku z tym, że otrzymywany zasiłek z MOPS nie wystarcza na pokrycie wszystkich kosztów, jak stwierdził, "zmuszony jest (...) zajmować się zbieraniem złomu itp.". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.
Jedyne osiągane dochody stanowi zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w wysokości 338 zł miesięcznie. Skarżący, jak wyjaśnił, zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 52,82 m2, jest ponadto właścicielem nieruchomości o powierzchni 1.056 m2. Zaznaczył także, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 powoływanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej, ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem.
Wskazać należy w związku z tym na sytuację materialno-bytową i zdrowotną skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 338 zł miesięcznie. Zwrócić należy także uwagę, że skarżący istotną część tego świadczenia wydatkuje na leki, a jak wynika z przedłożonych wyjaśnień i załączonych dokumentów jest osobą schorowaną. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącego. Stąd też uznać należy, że spełnione zostały przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.