Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadzi postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, stanowiącego własność Skarbu Państwa, samochodu marki B. Pismem z 26 października 2010 r. spółka A. złożyła, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie na bezczynność ww. Naczelnika Urzędu Skarbowego i niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że postępowanie dotyczące ustalenia poniesionych przez nią kosztów i należnego wynagrodzenia za dozór pojazdu toczy się od lutego 2005 r.
Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. oddalił ww. zażalenie jako nieuzasadnione. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 123 i art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Organ zawarł również pouczenie, że postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie przysługuje na nie zażalenie.
W skardze do sądu na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. spółka A. podniosła zarzut naruszenia art. 35 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezczynności organów administracji publicznej w niniejszej sprawie oraz zobligowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie 21 dni od doręczenia prawomocnego odpisu wyroku oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu.
Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie zajęcie stanowiska w przedmiocie dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia – wydanego w trybie art. 123 i art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. Niewątpliwie, postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty.
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto, wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.).
Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast, zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Zakwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie, nie jest więc postanowieniem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, z 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB, a także wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, z 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
P.Pij.