Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę M. G. na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Z uzasadnienia skargi wynika, iż M. G. nie zgadza się z treścią zaskarżonego orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej.
W piśmie z dnia 19 września 2006 roku, stanowiącym odpowiedź na skargę, Instytut Medycyny Pracy w Ł. wskazał, iż nie widzi żadnych merytorycznych podstaw do weryfikacji zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 (pkt 8).
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydane w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132.1115). Zgodnie z § 8 ust 1 cytowanego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny. Decyzja organu sanitarnego jest wydawana w oparciu o całość materiału dowodowego, w tym także w oparciu o dane zawarte w orzeczeniu lekarskim zapadłym w sprawie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż wniesienie skargi do Sądu przez M. G. na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...] jest niedopuszczalne. Przedmiotowe orzeczenie stanowi bowiem jeden z dowodów w toczącym się postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie choroby zawodowej. Oznacza to, iż do właściwego państwowego inspektora sanitarnego należy ocena przedmiotowego orzeczenia lekarskiego, który w decyzji stwierdzającej lub nie stwierdzającej chorobę zawodową powinien się odnieść do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie zgadzając się z treścią przedmiotowego orzeczenia skarżąca ma prawo wnosić swoje uwagi i zastrzeżenia do właściwych organów sanitarnych prowadzących postępowanie o stwierdzenie choroby zawodowej. Jeśli właściwy inspektor sanitarny uzna, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.
Postępowanie o stwierdzenie choroby zawodowej jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Oznacza to, iż od decyzji wydanej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Dopiero po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji skarżąca, w razie niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Reasumując stwierdzić należy, iż żądanie objęte skargą M.G. nie mieści się w kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu i merytoryczne jej rozpoznanie.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
ms