Uzasadnienie
III SA/Łd 559/13
Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. J. M. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 marca 2013 r. (znak SO.III.621.29.2013) w przedmiocie wymeldowania. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona uiściła wymagany w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
W tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że jest osobą niepełnosprawną. Podniosła, że utrzymuje się z wynagrodzenia netto 1.200 zł, ponosi koszty leczenia i rehabilitacji – ok. 150 zł, koszy czynszu – 350 zł, koszty dojazdu do pracy – ok. 100 zł oraz inne koszty bieżącego utrzymania – ok. 270 zł (w tym m.in. środki higieny osobistej, telefon, internet). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedyne jej dochody stanowi dochód z tytułu umowy o pracę w kwocie ok. 1.580 zł brutto. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 42 m2, nie posiada ponadto żądnych innych nieruchomości. W oświadczeniu zaznaczyła, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową i zdrowotną skarżącej, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Skarżąca utrzymuje się z dochodów z tytułu umowy o pracę w kwocie 1.580 zł brutto (ok. 1.200 zł netto). Istotne jest przy tym, że część dochodów przeznaczana jest na koszty leczenia i zapewnienia bieżących świadczeń rehabilitacyjnych – ok. 150 zł. Ponosi także wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, w tym koszty utrzymania mieszkania, które łącznie wyliczył na ok. 550 zł (w tym czynsz, telefon, zakup środków higieny osobistej, itp.). Skarżąca – jak wynika z oświadczenia – nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącej.
Zauważyć jednakże w tym miejscu należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został uiszczony w prawidłowej wysokości. Istotne jest w tym względzie, że wniosek taki wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.).
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.