Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 17 § 1, art. 18, art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do K.B., na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś., o nr [...], [...], od [...] do [...] z dnia [...] r., od [...] do [...] z dnia 1 czerwca 2007 r., od [...] do [...] z dnia 4 czerwca 2007 r. oraz [...] z dnia 24 maja 2010 r.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wszczął w stosunku do K.B. postępowanie egzekucyjne, na podstawie w/w tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za: grudzień 2004 r., styczeń- wrzesień 2005 r., listopad 2006 oraz zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres: grudzień 2004 r., styczeń – maj 2005 r., czerwiec- wrzesień 2005 r.
Zawiadomieniami z dnia 12 kwietnia 2007 r., 6 czerwca 2007 r., 29 kwietnia 2009 r., 23 czerwca 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w Banku PKO S.A., Raiffeisen Bank Polska S.A. oraz ING Banku Śląskim S.A. Zawiadomienia o zastosowaniu powyższych środków egzekucyjnych wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone stronie zobowiązanej. Ponadto zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2013 r. organ egzekucyjny przystąpił do egzekucji z nieruchomości należącej do zobowiązanego, położonej w Ł., przy ul. A. [...]. Jednocześnie skierowany został wniosek do Sądu Rejonowego dla Ł.Ś. w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych o wpis w dziale III księgi wieczystej w/w nieruchomości, adnotacji o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z nieruchomości zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego w dniu 27 listopada 2013 r.
Pismem z dnia 10 grudnia 2013 r., zatytułowanym "skarga na czynności egzekucyjne", złożonym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., pełnomocnik zobowiązanego wniósł skargę na zastosowany środek egzekucyjny – egzekucję z nieruchomości oraz o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i jego umorzenie. Uzasadniając wskazał, że decyzje stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do osoby zobowiązanego wydane zostały w wyniku przestępstwa. Ponadto pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że zarówno kwoty główne, jak i odsetki od tych kwot zobowiązań podatkowych, egzekwowanych na podstawie w/w tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu. Zaznaczył również, że przed sądami administracyjnymi toczy się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, stanowiącymi podstawę wydania tytułów wykonawczych, na podstawie których wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne.
Skarga na zastosowany środek egzekucyjny oraz wniosek o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały przekazane do odrębnego postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Natomiast co wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., po uzyskaniu stanowiska wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś., postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do osoby K.B. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż w sprawie nie wystąpiła żadna, z wymienionych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a., przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Na powyższe postanowienie K.B. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Uzasadniając, pełnomocnik skarżącego ponowił argumentację, co do wydania decyzji wymiarowych, stanowiących podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, w wyniku przestępstwa oraz podniósł zarzut przedawnienia egzekwowanych należności. Powyższe w ocenie strony skarżącej stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując przepis art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a., wskazał na obligatoryjne i fakultatywne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a. Odnosząc się do podniesionej argumentacji, co do przedawnienia egzekwowanych zobowiązań Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Egzekwowane od zobowiązanego należności z tytułu podatku VAT, za grudzień 2004 r. oraz za okres styczeń – wrzesień 2005 r. i listopad 2006 r. uległyby, co do zasady, przedawnieniu, odpowiednio z dniem 31 grudnia 2010 r. oraz z dniem 31 grudnia 2011 r. Jednakże bieg terminu przedawnienia w/w zobowiązań został przerwany w skutek zastosowania środków egzekucyjnych, o czym skarżący został powiadomiony.
W następstwie powyższego, zgodnie z art. 70 § 4 o.p., przerwany bieg terminu przedawnienia biegł na nowo od dnia następującego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr [...], [...], od [...] do [...] zastosowano środki egzekucyjne w postaci: zajęcia rachunku bankowego w dniu 12 kwietnia 2007 r. i w dniu 29 kwietnia 2009 r. oraz zajęcie nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r. W odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], od [...] do [...] zastosowano środki egzekucyjne w postaci: zajęcia rachunku bankowego w dniu 6 czerwca 2007 r, w dniu 29 kwietnia 2009 r. oraz zajęcie nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r. Natomiast w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] zastosowano środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego w dniu 23 czerwca 2010 r. oraz zajęcie nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r. Tym samym, zdaniem organu, niezasadną jest argumentacja pełnomocnika zobowiązanego, co do upływu terminu przedawnienia egzekwowanych zobowiązań podatkowych.
Za umorzeniem postępowania egzekucyjnego nie przemawiają nadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podniesione okoliczności, co do wydania decyzji stanowiących podstawę wystawienia w/w tytułów wykonawczych, w wyniku przestępstwa i na podstawie fałszywych dowodów. Organy egzekucyjne nie są bowiem upoważnione do oceny decyzji stanowiących podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W sprawie nie wystąpiła także powołana przez stronę skarżącą przesłanka określona w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. zarzut błędu co do osoby zobowiązanej. Organ odwoławczy zaznaczył, że powyższa przesłanka występuje w sytuacji, w której w tytule wykonawczym jako osobę zobowiązaną, wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, co skutkuje faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. W niniejszej sprawie tytuły wykonawcze wystawiono na podstawie decyzji wydanych na K.B., co oznacza, że czynności egzekucyjne podjęte zostały w stosunku do właściwie określonej osoby. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 34 § 5, art. 32 § 1, art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 35 i art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wniósł o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego podniósł, iż na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...] wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania kwoty 201 669, 71 zł stanowiącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. W dniu 2 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu bankowego.
W ocenie pełnomocnika w/w środki egzekucyjne zostały dokonane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, bowiem decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych wydane zostały w wyniku przestępstwa. Ponadto egzekwowane zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego powołał argumentację związaną z nieprawidłowym przebiegiem postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towaru i usług, egzekwowanego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym oraz wskazał na okoliczności świadczące, iż podatnik padł ofiarą działań niezgodnych z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.)- dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do K.B., na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], od [...] do [...] z dnia 11 kwietnia 2007 r., od [...] do [...] z dnia 1 czerwca 2007 r., od [...] do [...] z dnia 4 czerwca 2007 r. oraz [...] z dnia 24 maja 2010 r., obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za: grudzień 2004 r., styczeń- wrzesień 2005 r., listopad 2006 oraz zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres: grudzień 2004 r., styczeń – maj 2005 r., czerwiec- wrzesień 2005 r.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) – dalej: u.p.e.a.
Zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się:
- 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;
- 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
- 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;
- 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;
- 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;
- 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;
- 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;
- 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
- 9) na żądanie wierzyciela;
- 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Natomiast w myśl art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Uzasadniając negatywne rozpatrzenie żądania zobowiązanego, organ egzekucyjny wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, określone w art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a., na które powoływał się w toku postępowania przed organami egzekucyjnymi pełnomocnik skarżącego, wskazując na zasadność żądania z dnia 10 lutego 2013 r.
Strona skarżąca zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 34 § 5, art. 32 § 1, art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 35 i art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie, że egzekwowane zobowiązanie uległo przedawnieniu, jak również niewzięcie pod uwagę okoliczności, iż decyzje stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych wydane zostały w wyniku przestępstwa, w oparciu o fałszywe dowody.
W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie poniższych rozważań wskazać należy, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Przy czym wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 §1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, o tyle w odniesieniu do przesłanki, o której stanowi przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny dysponuje uznaniem, co oznacza, że przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może on umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może też odmówić jego umorzenia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego nawet wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym uznaniowość przesłanki umorzenia, o której stanowi art. 59 § 2 u.p.e.a., nie oznacza zupełnej dowolności po stronie organu egzekucyjnego, który powinien kierować się celem postępowania egzekucyjnego, którego celem jest wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją R. Hausera, A. Skoczylasa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 284-287).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podnieść należy, iż uzasadniając przedmiotową skargę, pełnomocnik skarżącego powołując okoliczności przemawiające za umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do osoby K.B., ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że z uwagi na upływ czasu, zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu. Pozostała, obszernie przedstawiona argumentacja odnosi się do zasadności i prawidłowości wydania decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, stanowiących podstawę wystawienia tytułów wykonawczych o nr: [...], [...], od [...] do [...] z dnia 11.04.2007 r., od [...] do [...] z dnia 1.06.2007 r., od [...] do [...] z dnia 4.06.2007 r. oraz [...] z dnia 24.05.2010 r., a więc kwestii nie będących przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia 25 marca 2015 r. Zauważyć należy także, że w treści wniesionej skargi pełnomocnik skarżącego powołuje tytuły wykonawcze o nr [...] oraz [...], które nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również zarzuca organowi naruszenie przepisów, które nie stanowiły podstawy prawnej podjętego przez organ orzeczenia.
W ocenie Sądu, organy egzekucyjne dokonując oceny zasadności wniosku skarżącego prawidłowo wywiodły, iż w sprawie nie wystąpiła żadna, z powołanych przez stronę, obligatoryjnych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc się do przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. przedawnienia egzekwowanych zaległości podatkowych skarżącego, organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż nie doszło do upływu terminu określonego w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: o.p.
Zgodnie z treścią powołanego przepisu art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Natomiast w myśl art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
Z treści powołanego przepisu wynika, iż do skutecznego przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze zastosowanie środka egzekucyjnego i po drugie zawiadomienie podatnika o zastosowaniu tego środka.
W niniejszej sprawie z załączonych akt administracyjnych wynika, że w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr [...], [...], od [...] do [...] obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz za okres od stycznia do września 2005 r. zastosowane zostały środki egzekucyjne w postaci: zajęcia rachunku bankowego w dniu 12 kwietnia 2007 r. i w dniu 29 kwietnia 2009 r. oraz zajęcie nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r. W odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], od [...] do [...] obejmujących zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres: grudzień 2004 r., od stycznia do maja 2005 r oraz od czerwca do września 2005 r. zastosowano środki egzekucyjne w postaci: zajęcia rachunku bankowego w dniu 6 czerwca 2007 r, w dniu 29 kwietnia 2009 r. oraz zajęcie nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r. Natomiast w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego zaległości w podatku od towaru i usług za listopad 2006 r. zastosowano środki egzekucyjne w postaci: zajęcia rachunku bankowego w dniu 23 czerwca 2010 r. oraz zajęcia nieruchomości zobowiązanego z dnia 18 listopada 2013 r.
Zastosowane przez organ egzekucyjny środki, tj. egzekucja z rachunku bankowego oraz egzekucja z nieruchomości są środkami egzekucyjnymi określonymi art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.
Ponadto bezspornym jest, iż o zastosowaniu w/w środków egzekucyjnych zobowiązany został skutecznie poinformowany, przed upływem terminów przedawnienia egzekwowanych zobowiązań. Strona skarżąca nie kwestionowała zarówno zasadności zastosowanych środków egzekucyjnych, jak i faktu powiadomienia o ich zastosowaniu.
W następstwie powyższego uznać należy, że doszło do skutecznego przerwania biegu terminów przedawnienia zaległości skarżącego w podatku od towarów i usług za wskazane okresy, które to okresy rozpoczęły swój bieg na nowo, od dnia następującego po dniu zastosowania poszczególnych środków egzekucyjnych. Spełnione bowiem zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 70 § 4 o.p.
Tym samym zdaniem Sądu, twierdzenie pełnomocnika skarżącego, co do wystąpienia przesłanki umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na upływ terminu przedawnienia egzekwowanych zaległości podatkowych, ocenić należało za niezasadne.
Za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów, co do niewystąpienia przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W ocenie pełnomocnika skarżącego za zasadnością umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu przemawiają potwierdzone w toku postępowania przed organami ścigania oraz przed sądem powszechnym okoliczności, z których wynika, iż decyzje stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych wydane zostały w wyniku przestępstwa, w oparciu o fałszywe dowody. W oparciu o powyższe ustalenia skarżący podjął przewidziane prawem działania mające na celu wzruszenie ostatecznych decyzji, na podstawie których wystawiono przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.
Zgodnie z treścią art. 29 §1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane.
W postępowaniu egzekucyjnym nie jest natomiast dopuszczalne weryfikowanie prawidłowości wydania decyzji stanowiącej postawę wystawienia tytułu wykonawczego Dopóki bowiem w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Zarzuty oraz inne środki prawne przysługujące stronie w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Ewentualna wadliwość decyzji może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. Zgodnie bowiem z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 128 o.p. decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych i nie może to się stać za sprawą środków odwoławczych wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego.
Natomiast regulacja art. 29 § 1 u.p.e.a. nie obliguje, ani też nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż wiązałoby się to z niedopuszczalnym w postępowaniu egzekucyjnym wkraczaniem w ustalenia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną. Stanowiące obowiązek organu egzekucyjnego badanie istnienia obowiązku oznacza jedynie sprawdzenie czy istnieje tj. nie został wykonany obowiązek wskazany w tytule wykonawczym. Organ egzekucyjny w oparciu o powołany przepis ustawy egzekucyjnej nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji, to znaczy nie może badać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem.
Błąd co do osoby zobowiązanego, jako przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., zachodzi wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana osoba, na której nie ciążył obowiązek. Zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z decyzją stanowiącą podstawę jego wystawienia. Skoro podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, to w tytule wykonawczym musi być wskazany jako zobowiązany ten podmiot, na którego decyzją taki obowiązek podatkowy nałożono.
W niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią ostatecznych decyzji określających K.B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zarówno co do ich adresata, podstawy prawnej, rodzaju należności oraz kwot. Ponadto z akt sprawy wynika, że podejmowane przez skarżącego środki prawne mające na celu wzruszenie ostatecznych decyzji administracyjnych określających zaległości strony w podatku od towarów i usług za: grudzień 2004 r., styczeń- wrzesień 2005 r., listopad 2006 oraz zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres: grudzień 2004 r., styczeń – maj 2005 r., czerwiec- wrzesień 2005 r., na dzień rozpatrywania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego okazały się bezskuteczne.
Tym samym organy egzekucji rozpatrujące wniosek skarżącego z dnia 10 grudnia 2013 r. zasadnie uznały, iż podniesione przez stronę argumenty, co do wydania decyzji stanowiących podstawę wystawienia tytułów wykonawczych w wyniku przestępstwa, nie przemawiają za umorzeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.
Za niezasadne w ocenie Sądu uznać należało również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 34 § 5, art. 32 § 1, art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 35 i art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Podkreślenia wymaga, iż w ustawie Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest powołanego przez pełnomocnika skarżącego przepisu art. 32 § 1. Tym samym skoro ustawa nie przewiduje wskazanej jednostki redakcyjnej, to nie mogło dojść do jej naruszenia przez organy egzekucji rozpatrujące wniosek skarżącego z dnia 10 grudnia 2013 r.
Natomiast odnośnie zarzutów, co do naruszenia art. 33 pkt 1, 7, 8, art. 34 § 5 i art. 35 u.p.e.a. wskazać należy, iż powołane przepisy regulują instytucje prawną zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, którego ocena zasadności, co już wcześniej wskazano, następuje na podstawie art. 59 §1 i § 2 u.p.e.a. W związku z powyższym za chybione uznać należało zarzuty skargi w powyższym zakresie, bowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.
Za bezpodstawny uznać należało również zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania. Z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, aby skarżący dokonał zapłaty egzekwowanych należności przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Również strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o zasadności powyższego twierdzenia.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. odpowiadają prawu. Organy egzekucyjne odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy, a motywy wydanego rozstrzygnięcia przedstawione zostały w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
bg