Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł., działając na podstawie art. 97 § 2, art. 110 § 1 i 2, art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), podjął postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby podinsp. J. J. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
Powyższe postanowienie, doręczone J. J. 3 czerwca 2020r., zawierało błędne pouczenie co do przysługującego stronie zażalenia.
W dniu 5 czerwca 2020 r. J. J. wniósł, za pośrednictwem Komendy Miejskiej Policji w Ł., zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. stwierdził niedopuszczalność ww. zażalenia.
6 lipca 2020 r. J. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości jako niedopuszczalnej ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zwolnienia ze służby.
Nie ulega wątpliwości, że podstawę rozpoznania określonego środka zaskarżenia stanowi przede wszystkim ustalenie jego dopuszczalności. Możliwość przeprowadzenia kontroli wywołanej jego wniesieniem uzależniona pozostaje od tego, czy w obowiązującym porządku prawnym stronie zostało przyznane uprawnienie do domagania się kontroli określonego rozstrzygnięcia w postępowaniu instancyjnym, a następnie ewentualnie na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych też względów na etapie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd ma obowiązek w pierwszej kolejności oceniać dopuszczalność - w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") - wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tego powodu nastąpi w szczególności w sytuacji, w której skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1590/13 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych, także wtedy, gdy strona wniesie niedopuszczalne zażalenie i organ wyższego stopnia wyda w tym przedmiocie postanowienie.
Z powyższą sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art. 97 § 2, art. 110 § 1 i 2, art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej zwanej K.p.a., podjął postępowanie z uwagi na ustąpienie – w ocenie tego organu – przyczyn, które powodowały jego zawieszenie. Tymczasem na gruncie regulacji ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zażalenie nie przysługuje. Niedopuszczalność zaskarżenia w drodze zażalenia takiego postanowienia wynika wprost z art. 101 § 3 K.p.a., który przewiduje prawo do złożenia zażalenia wyłącznie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Konsekwentnie wyłącza to dopuszczalność kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie.
Tej ostatniej konstatacji nie zmienia fakt złożenia przez skarżącego niedopuszczalnego środka zaskarżenia (zażalenia), który został rozpoznany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdzającym niedopuszczalność przedmiotowego zażalenia.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. zostało wydane w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego i jako takie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Jednocześnie postanowienie to nie wpisuje się w żadną inną kategorie aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., w związku z czym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tego też powodu nie jest dopuszczalne merytoryczne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, a zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 P.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.
e.o.