Uzasadnienie
W dniu 11 grudnia 2013 roku S. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Wojewody [...] z [...] o wymeldowaniu. Do skargi dołączył wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. uwzględnił wniosek skarżącego i przyznał mu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z 26 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] o wymeldowaniu. W dniu 7 kwietnia br. do sądu wpłynął wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący w dalszym ciągu przebywa w zakładzie karnym, w którym nie jest zatrudniony i nie posiada żadnych środków, z których mógłby pokryć koszty wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżącemu przyznane już zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, dlatego jego obecny wniosek o przyznanie prawa pomocy w poprzez ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza wniosku), winien być rozpoznany pod kątem wystąpienie przesłanek do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z powołanym przepisem przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący w dalszym ciągu przebywa w zakładzie karnym, w którym nie jest zatrudniony i nie posiada żadnych środków z których mógłby uiścić wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, dlatego w celu zachowania jego prawa do sądu zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 roku wnioskodawcy przyznane zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i dlatego obecnie uwzględniając jego wniosek przyznane mu zostało prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 2 i art., 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
M.K.