Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1, 127 § 1 i 2 oraz 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) Dowódca [...] Brygady [...] w T. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 45 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. Dz.U. z 1992 r., Nr 5, poz. 18 ze zm.), art. 104 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 11 pkt. 2 lit. a i § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 ze zm.) w przedmiocie odmowy prawa do dodatku kwalifikacyjnego za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego oraz odmowy przyznania prawa do dodatku kwalifikacyjnego za II klasę specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego.
Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wstrzymał [...] M. D. wypłatę dodatku za I klasę w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego z dniem 1 marca 2003 r. i nie przyznał prawa do dodatku za klasę II w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego w związku z brakiem zbieżności faktycznie wykonywanych czynności (funkcji, stanowiska) ze specjalnością w której uzyskał klasę kwalifikacyjną.
Od decyzji tej M. D. wniósł odwołanie.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca [...] Brygady [...] w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję organu z dnia [...] M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: 3 II SA/Łd 669/03 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...]. W jego uzasadnieniu wskazał na naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i zalecił w ponownym postępowaniu zebranie rzetelnie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przyznających określone dodatki do uposażenia oraz rozważenie prawidłowej koncepcji prawnej trybu zmiany uposażenia skarżącego z uwzględnieniem dokumentów będących podstawą ich przyznania i wypłacania.
Sąd wskazał, iż wydane decyzje winny spełniać wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie Sądu w zależności od wyników ustaleń postępowania dowodowego rozważenia wymagała konieczność prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań, zakończonych wydaniem dwóch oddzielnych decyzji.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której odmówił M. D. wypłaty dodatku do uposażenia za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego od dnia 1 marca 2003 r. oraz przyznania prawa do dodatku za II klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej B w wysokości 6% uposażenia bazowego.
Od decyzji z dnia [...] M. D. wniósł odwołanie.
Dowódca [...] Brygady [...] w T. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i polecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego wskazując w 7 punktach dowody i okoliczności podlegające zebraniu i wyjaśnieniu. Organ odwoławczy polecił więc 1/ sprecyzować, kiedy przyznano skarżącemu klasę kwalifikacyjną w specjalnościach B i A, 2/ wskazać i uzasadnić jakie okoliczności uzasadniają zmianę wysokości uposażenia, 3/ wyjaśnić i wskazać podstawę prawną stanowiska uzależniającego przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną od zbieżności faktycznej wykonywanych czynności ze specjalnością w której żołnierz uzyskał klasę kwalifikacyjną, 4/ ustalić i wskazać datę utraty uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną, 5/ zgromadzić dokumenty będące podstawą przyznania dodatków za uzyskanie klasy (decyzje, rozkaz), 6/ ustalić na jakiej podstawie i w jakim trybie były wypłacane dodatki za klasy kwalifikacyjne.
Dowódca Jednostki Wojskowej [...] po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił M. D. prawa do dodatku kwalifikacyjnego za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego oraz odmówił przyznania prawa do dodatku kwalifikacyjnego za II klasę specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego. Organ I instancji wskazał, iż prowadzenie nakazanego postępowania uzupełniającego musi odbywać się na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy, gdyż wynika to z art. 169 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Organ wyjaśnił, iż na podstawie książeczki specjalisty wojskowego [...] M. D. i rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] stwierdzono, że uzyskał on II klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej B w dniu 15 października 1997 r.
Dowódca [...] Korpusu [...] swoim rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] nadał M. D. z dniem 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A. Na mocy tego dokumentu strona uzyskała prawo do dodatku za I klasę kwalifikacyjną w wysokości 10 % uposażenia bazowego.
Organ stwierdził, że od 30 marca 2001 r. nie ma prawnie skutecznej możliwości wydawania aktów prawnych bez upoważnienia ustawowego zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 120, poz. 1268). Zgodnie z treścią tego aktu utraciły moc obowiązującą uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i innych organów administracji rządowej podjęte lub wydawane bez upoważnienia ustawowego. Do tego typu aktów należy Decyzja nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r, w sprawie uzyskania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.Rozk.MON Nr 95, poz. 24).
Organ podkreślił, iż po dniu 30 marca 2001r. nie powinno mieć miejsca jakiekolwiek uzyskanie, potwierdzenie bądź podwyższenie klasy kwalifikacyjnej i dlatego Dowódca [...] Korpusu [...] swoim rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] uchylił w rozkazie nr [...] z dnia [...] punkt nadający stronie I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A, podając jako przyczynę tego uchylenia utratę mocy obowiązującej decyzji nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r.
Organ podniósł również, iż zgodnie § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje dodatek za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6 % uposażenia bazowego. Jak zauważył organ w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego tj. w styczniu 2003 r. specjalność wojskowa B nie była właściwa dla zajmowanego przez M. D. stanowiska służbowego [...] o określonej specjalności wojskowej A. Nie ma więc zdaniem organu żadnych podstaw prawnych do przyznania dodatku za posiadanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego.
Od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] M. D. wniósł odwołanie. W jego uzasadnieniu podniósł, iż obecna decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...] jest rozszerzoną opisową formą dotychczasowych decyzji I i II instancji, które zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. i nie wniosła do sprawy nic nowego.
Dowódca [...] Brygady [...] w T. po zapoznaniu się z materiałami zgromadzonymi w sprawie wyjaśnił, że M. D. na podstawie rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] uzyskał II klasę kwalifikacyjną w specjalności B w dniu 15 października 1997 r., zaś w dniu 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A na podstawie rozkazu dziennego nr [...] z [...], na podstawie którego strona otrzymała prawo do dodatku za I klasę kwalifikacyjną w wysokości 10 % uposażenia bazowego.
Jednak od 30 marca 2001 r. nie ma prawnie skutecznej możliwości wydawania aktów prawnych bez upoważnienia ustawowego, bowiem zgodnie z art. 75 ustawy o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw, z dniem 30 marca 2001 r. utraciły moc uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i innych organów administracji rządowej podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (17 października 1997 r. – Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jeżeli zostały podjęte lub wydane bez upoważnienia ustawowego oraz inne akty normatywne Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz ministrów i innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zawierają normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym. Organ podniósł, iż do tego typu aktów należy także decyzja nr 29/MON z dnia 2 marca 1995 r. oraz, że po 30 marca 2001 r. nie ukazały się nowe przepisy regulujące nadawanie klas kwalifikacyjnych.
W tym stanie rzeczy nie było podstaw do nadawania, potwierdzania bądź podwyższania klas kwalifikacyjnych, a tym samym do przyznawania dodatków za klasę kwalifikacyjną uzyskaną po 30 marca 2001 r. Dowódca [...] Korpusu [...] z uwagi na powyższy stan prawny na mocy rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] uchylił więc w rozkazie dziennym nr [...] z dnia [...] punkt nadający M. D. I klasę kwalifikacyjną w specjalności A. Dowódca [...] Brygady [...] w T. podniósł również, iż II klasa kwalifikacyjna została nadana w specjalności B, zaś stanowisko które zajmuje skarżący, to starszy instruktor w sekcji [...]. Zgodnie zaś z § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6 %. Tak więc zdaniem organu nie ma podstaw do przyznania M. D. dodatku za posiadanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B. Organ podkreślił także, iż dowódca jednostki wojskowej (bezpośredni przełożony w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej mu jednostce), o którym mowa w § 5 ust. 2 Rozporządzenia MON z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy w przypadku ustania warunków uzasadniających otrzymywanie dodatku o charakterze stałym § 8 ust. 5, zobowiązany jest do wstrzymania wypłaty dodatku z ostatnim dniem miesiąca w którym ustały warunki uzasadniające jego otrzymywanie.
Na decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] nr [...] z [...] M. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wypłatę dodatku do uposażenia za klasę I w specjalności A w wysokości 10% uposażenia bazowego od 1 marca 2003 r. oraz przyznania prawa do dodatku za klasę II w specjalności B w wysokości 6 % uposażenia bazowego wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie wniosły do przedmiotowej sprawy nic nowego w stosunku do poprzednio uchylonych przez WSA w Łodzi decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U. nr 153 poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) lub innych przepisach
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja podlega zaś uchyleniu między innymi w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 669/03 uchylając zaskarżoną decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] w T. oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] wskazał na szereg uchybień o charakterze proceduralnym, których usunięcie miało doprowadzić do wydania prawidłowego w sprawie rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim Sąd zarzucił organom naruszenie art. 7, 77 i 107 §1 i § 3 kpa i zalecił w ponownym postępowaniu zebranie rzetelnie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przyznających określone dodatki do uposażenia oraz rozważenie prawidłowej koncepcji prawnej trybu zmiany uposażenia skarżącego z uwzględnieniem dokumentów będących podstawą ich przyznania i wypłacania. Sąd wskazał, iż wydane decyzje winny spełniać wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie Sądu w zależności od wyników ustaleń postępowania dowodowego rozważenia wymagała konieczność prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań, zakończonych wydaniem dwóch oddzielnych decyzji.
Stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 (OSP 1999, z. 5 poz. 101 z glosą B. Adamiak), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy".
Decyzję wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organy oparły na przepisach art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 45 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. Dz.U. z 1992 r., Nr 5, poz. 18 ze zm.), art. 104 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 11 pkt. 2 lit. a i § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 ze zm.)
Analiza akt administracyjnych upoważnia do stwierdzenia, że ponownie rozpoznając sprawę organy ustaliły i wskazały na jakiej podstawie i kiedy M. D. uzyskał klasy kwalifikacyjne w określonych specjalnościach. Z ustaleń tych wynika, że na podstawie rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] uzyskał II klasę kwalifikacyjną w specjalności B w dniu 15 października 1997 r., zaś w dniu 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A na podstawie rozkazu dziennego nr [...] z [...].
Wyjaśniono również - powołując się na przepis § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy (Dz.U. z 2000r. Nr 90 poz. 1005 ze zm.) - brak podstaw prawnych do przyznania prawa do dodatku za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B z uwagi na fakt, iż w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w styczniu 2003r. specjalność wojskowa B nie była właściwa dla zajmowanego przez M. D. stanowiska służbowego [...] o określonej specjalności wojskowej A. Skarżący nie pełnił również żadnej funkcji dla której właściwa byłaby specjalność wojskowa B. Mając więc na względzie brzmienie § 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia w świetle którego chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości: 1)w razie uzyskania II klasy - 6%, 2)w razie uzyskania I klasy - 10%, 3)w razie uzyskania klasy mistrzowskiej - 18% uposażenia bazowego, M. D. nie mógł otrzymywać dodatku do uposażenia za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności B. Uzasadniono także stanowisko w zakresie braku uprawnień skarżącego do dodatku za uzyskanie I klasy kwalifikacyjnej w specjalności A, wyjaśniając podstawy prawne (a w zasadzie ich brak) do uzyskiwania klas kwalifikacyjnych po dniu 30 marca 2001 roku w związku z utratą mocy decyzji nr29/MON z dnia 2 marca 1995r.
Niestety powyższe wyjaśnienia nie stanowią wypełnienia wszystkich wytycznych zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 lutego 2005r. Nadal organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły na jakiej podstawie i w jakim okresie M. D. pobierał dodatki do uposażenia przysługujące mu z tytułu posiadanych klas kwalifikacyjnych. Zgodnie z § 11 ust. 2 a cytowanego rozporządzenia żołnierze otrzymują m.in dodatki do uposażenia zasadniczego w postaci dodatków kwalifikacyjnych za klasę kwalifikacyjną,
W świetle § 5 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, dodatki o charakterze stałym i dodatek strefowy przyznają, podwyższają, wstrzymują lub obniżają decyzją: dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko o stopniu etatowym co najmniej podpułkownika (komandora porucznika) - w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej mu jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy, określającą datę nabycia lub utraty uprawnień do dodatku, jego wysokość i podstawę przyznania, wstrzymania lub obniżenia dodatku.
W świetle zaś § 5 ust. 4 w/w rozporządzenia w przypadku przyznawania, podwyższania, wstrzymywania lub obniżania żołnierzom zawodowym, żołnierzom odbywającym okresową służbę wojskową lub żołnierzom służby nadterminowej dodatków, o których mowa w ust. 1, kopię decyzji dołącza się do akt osobowych żołnierza.
Powyższy przepis reguluje tryb przyznawania, podwyższania, wstrzymywania i obniżania dodatków do uposażenia o charakterze stałym. Przepis ten wymaga w każdym z opisywanych przypadków wydania decyzji przez właściwy organ. W tej sytuacji dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji konieczne jest więc wyjaśnienie, czy w następstwie uzyskania przez skarżącego klas kwalifikacyjnych zostały wydane decyzje przyznające mu z tego tytułu dodatki do uposażenia, czy też zaskarżona decyzja jest pierwszą decyzją regulującą kwestie dodatków do uposażenia. W ocenie Sądu mimo wyraźnych wytycznych oraz obowiązujących przepisów prawa organy orzekające nie zebrały i nie wskazały decyzji o których mowa w powyższych przepisach. Wskazany w uzasadnieniu decyzji organu I instancji rozkaz z dnia [...] i rozkaz z dnia [...] były jedynie podstawą uzyskania klasy kwalifikacyjnej w określonych specjalnościach, a nie dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną.
Z treści rozkazu z dnia [...] (rozkazu z dnia [...] nie ma w aktach administracyjnych) nie wynika bowiem kwestia przyznania skarżącemu dodatku do uposażenia, jego wysokości i daty przyznania. Jeżeli w przypadku skarżącego takie decyzje nie zostały wydane organy winny to jednoznacznie stwierdzić i wyjaśnić dlaczego oraz na jakiej podstawie wypłacano skarżącemu te dodatki i do kiedy. W zależności bowiem od tego na jakiej podstawie wypłacano skarżącemu przedmiotowe dodatki zależy tryb ewentualnego pozbawienia skarżącego tych należności. Takie stanowisko zawarł WSA już z wyroku z dnia 2 lutego 2005r. Na konieczność dokonania powyższych ustaleń wskazał również organ II instancji w punkcie 4, 5 i 6 decyzji z dnia [...]. Tym bardziej więc dziwi stanowisko organu odwoławczego, który mimo niewypełnienia zaleceń wynikających z powyższej decyzji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].
Już tylko na marginesie sprawy należy wskazać, że z załączonego do akt administracyjnych pisma Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie "postępowania w sprawach wypłacanych dodatków za klasy kwalifikacyjne, uzyskane, podwyższone po dniu 30 marca 2001 roku" również wynika, że do wypłaty takiego dodatku nie były wystarczające akty przyznające(podwyższające) klasę kwalifikacyjną. Z treści powołanego pisma wynika, że dodatki za klasy kwalifikacyjne były przyznawane w drodze indywidualnych decyzji lub w drodze rozkazu dziennego, którego treścią było przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną. Treść tego pisma również przemawia za tym, że w każdym przypadku uzyskanie (podwyższenie)klasy kwalifikacyjnej pociągało za sobą wydanie aktu (decyzji lub rozkazu) przyznającego prawo do dodatku za uzyskaną klasę kwalifikacyjną. Przedstawienia i oceny tych dokumentów oczekiwał Sąd w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania.
Należy również podnieść, że jeżeli skarżący pobierał dodatki do uposażenia to w takiej sytuacji wadą decyzji organu I instancji jest brak wskazania konkretnych dat, od których organ pozbawia ich skarżącego.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że organy orzekające pomimo wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie o sygn. akt: 3 II SA/Łd 669/03 nie zastosowały ich wydając ponownie decyzje, pomimo tego, że na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi były nimi związane. Naruszenie przez organy administracji postanowień cytowanego przepisu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być konsekwentnie eliminowane przez uchylenie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu.
Organ ponownie rozpoznając sprawę nie wyjaśnił w dostateczny sposób wszystkich okoliczności decydujących o rozstrzygnięciu w sprawie. Tym samym doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei stosownie do treści art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń.
Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji powinien więc przede wszystkim ustalić, czy w sprawie dodatków do uposażenia zostały wydane skarżącemu decyzje przyznające mu dodatki do uposażenia, najpierw za II klasę kwalifikacyjną w specjalności B, a następnie za I klasę kwalifikacyjną w specjalności A, jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej i od kiedy, jeżeli nie, to na jakiej podstawie prawnej wypłacano M. D. dodatki do uposażenia i w jakim przedziale czasowym. Od kiedy M. D. został przeniesiony na stanowisko służbowe [...] o specjalności wojskowej A i czy przy tej okazji została wydana decyzja regulująca uposażenie skarżącego w związku z jego przeniesieniem. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii organ powinien podjąć dalsze czynności w sprawie i wydać rozstrzygnięcie, w określonym trybie mając na uwadze, że każda decyzja lub postanowienie winny spełniać wymogi określone w art.107 § 1 kpa.
Treść rozstrzygnięcia organu w przedmiotowej sprawie będzie więc uzależniona od ustalenia i wykazania, czy w sprawie dodatków do uposażania za klasę kwalifikacyjną były wydawane już jakieś decyzje, czy też jest to pierwsza decyzja regulująca kwestie dodatków do uposażenia przysługujących M. D. Z uwagi na zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Sąd doszedł do przekonania, że do prawidłowego rozpatrzenia i końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie również decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.