Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł, na podstawie 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 18, art. 33 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) po rozpoznaniu zażalenia A sp. k. z siedzibą we W na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] r. nr [...] o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 8 sierpnia 2013 r. Spółka komandytowa A z siedzibą we W wniosła do Prezydenta Miasta [...] zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr[...] obejmującego zaległość podatkową spółki w podatku od nieruchomości za kwiecień i maj 2013 r. Jako podstawę prawną zgłoszonego zarzutu pełnomocnik spółki wskazał przepis art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym w dniu jego wystawienia. Uzasadniając wskazał, że w dniu 22 stycznia 2013 r. spółka skierowała do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W wniosek o zaliczenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. na należny podatek od nieruchomości za poszczególne miesiące 2013 r. (w tym miesiąc kwiecień i maj 2013r.). O złożonym wniosku został także poinformowany Prezydent Miasta [...], który w dniu 28 maja 2013 r. wystosował do skarżącej upomnienie, a następnie w dniu 11 lipca 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległości spółki w podatku od nieruchomości za kwiecień i maj 2013 r. W ocenie pełnomocnika spółki podatnik wykonał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie objętym tytułem egzekucyjnym, składając wniosek o zaliczenie nadpłaty (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012r. na podatek od nieruchomości.
Wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2012 roku w sprawie sygn. akt 577/11, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej istnieje możliwość zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zobowiązań podatkowych, dla których właściwy jest inny organ podatkowy, aniżeli organ właściwy dla rozliczeń podatku od towarów i usług. Wskazał, że dyspozycja art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organy są zobowiązane zaliczenia znanej im nadpłaty na znaną im zaległość, dotyczy ogólnie zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań. Żaden przepis prawa nie ogranicza możliwości dokonania zaliczenia w przypadku zaistnienia przesłanek powołanych w w/w przepisie. Pełnomocnik spółki zaznaczył, iż podatnik złożył odpowiedni wniosek o zaliczenie części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet podatku od nieruchomości w dniu 22 stycznia 2013 r. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego we W. Tym samym niewłaściwym jest wskazywanie istnienia zaległości w podatku od nieruchomości, bowiem zaliczenie nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań może być dokonane jedynie w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Dzień wydania postanowienia nie jest dniem dokonania zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Zaliczenie bowiem następuje, co do zasady z dniem powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa wart. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2, lub z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wobec powyższego jeżeli zaległość powstała po dniu powstaniu nadpłaty, zaliczenie powinno nastąpić z dniem powstania zaległości. Wnioskodawca wskazał, że nadpłata w podatku od towarów i usług (nadwyżka do zwrotu) powstała z momentem złożenia deklaracji VAT-7 zawierającej wniosek o jej zwrot, wobec powyższego istniała w momencie podawania zaległości w podatku od nieruchomości. Tym samym w dniu 11 lipca 2013 r. nie istniała żadna zaległość spółki w podatku od nieruchomości.
Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2013 r. Uzasadniając wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że norma art. 59 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa zostaje wypełniona w momencie złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku oraz wniosku o przekazanie nadpłaty na poczet należności pozostających we właściwości innego organu podatkowego. Wygaśnięcie zobowiązania nastąpi dopiero w sytuacji faktycznego "zaliczenia". Musi, więc obiektywnie istnieć prawo do nadpłaty lub zwrotu. Samo skierowane do organu podatkowego pisma, z którego wynika nadpłata lub zwrot, stanowi jedynie oświadczenie podatnika, które podlega weryfikacji przez organ podatkowy. Na dzień sporządzenia postanowienia nie doszło do przekazania Prezydentowi Miasta [...] żadnych kwot tytułem należności, o których mowa w podaniu z dnia 22 stycznia 2013r.
Postępowanie w sprawie nadpłaty w podatku VAT prowadzone jest przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. Dopiero postanowienie wydane przez ten organ będzie rozstrzygało w przedmiocie istnienia nadpłaty i wskazywało datę ewentualnego zaliczenia na poczet zaległości podatkowych oraz określało na jakie należności następuje zaliczenie. Z uwagi na powyższe, organ uznał zarzut spółki za niezasadny i wskazał na konieczność prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego z uwagi na brak stwierdzenia przez uprawniony organ istnienia nadpłaty.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej spółki powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 8 sierpnia 2013 r.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że nie kwestionuje, że nadpłata i zwrot podatku VAT może podlegać zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Aby jednak doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek zaliczenia nadpłaty (zaliczenia zwrotu podatku), musi być wydane postanowienie organu podatkowego o takim zaliczeniu. Zgodnie bowiem z art. 76a § 1 o.p., w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie takie ma charakter deklaratoryjny - potwierdza ono, że doszło do zaliczenia nadpłaty i wygaśnięcia zobowiązania podatkowego bądź z chwilą powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa wart. 73 § 1 pkt 1 -3 i 5 oraz § 2, bądź z chwilą złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 76a § 2 o.p. - w niniejszej sprawi chodzi o ten drugi moment), niemniej bez istnienia w obrocie tego rodzaju ostatecznego postanowienia w ogóle nie można uznać, że doszło do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych - moment zaliczenia jest tutaj kwestią wtórną. W konsekwencji, bez istnienia w obrocie postanowienia o zaliczeniu nadpłaty nie można też w ogóle przystąpić do oceny dopuszczalności umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Organ wskazał, że do wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty jeszcze nie doszło. Zaznaczył, że nie można też było w związku z tym uwzględnić zarzutu i umorzyć postępowania egzekucyjnego. Dopiero gdy postanowienie takie będzie wydane, podatnik może zwrócić się do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując datę, w jakiej doszło do zaliczenia nadpłaty. Na ten moment powoływanie się na fakt, że zaliczenia nastąpiło z mocy prawa przez samo złożenie deklaracji wykazującej zwrot podatku VAT jest, zdaniem organu, bezprzedmiotowe.
W skardze spółka A zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z przepisem art. 76 b Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, podczas gdy podatnik zaliczył na poczet w/w zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości część nadpłaty (zwrot) w podatku od towarów i usług, która nastąpiła z dniem złożenia deklaracji wykazującej podatek do zwrotu. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz zastępstwa prawnego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja zawarta w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podkreślono, że skoro niesporne jest złożenie przez spółkę deklaracji "VAT-T', w której wykazana została kwota zwrotu bezpośredniego podatku, to oznacza, że w tym dniu skarżąca stała się jednocześnie wierzycielem budżetu państwa (z tytułu wykazanego zwrotu bezpośredniego) i dłużnikiem (jednostki samorządu terytorialnego) z tytułu podatku od nieruchomości.
W ocenie pełnomocnika spółki, zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest nieistnienia w dniu 11 lipca 2013 r. zaległości spółki w podatku od nieruchomości za kwiecień i maj 2013r., winien być uznany za zasadny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację, wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.
Postanowieniem z dnia[...] r. Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. III SA/Łd 476/13 ze skargi A na postanowienie SKO w Ł w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 21 lipca 2016r. w związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną A od wyroku WSA w Łodzi (sygn. II FSK 54/14) podjęto zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga A z siedzibą we W jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. oddalające zarzuty skarżącej Spółki w sprawie egzekucji administracyjnej są zgodne z prawem materialnym i procesowym.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wykonanie obowiązku przez zobowiązaną spółkę przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, na skarżącą Spółkę wystawiony został tytuł wykonawczy w związku z nieuregulowaniem należności z tytułu podatku od nieruchomości za kwiecień i maj 2013 r. Strona skarżąca w zarzutach powołała się na treść art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wskazując na nieistnienie obowiązku. Zdaniem Spółki złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r., wykazanego w deklaracji VAT 7, obligowało organ do zaliczenia tej kwoty na poczet zobowiązań wynikających z podatku od nieruchomości. Spółka powołała się na art. 76 § 1 w związku z art. 76b o.p. (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Natomiast zdaniem organu egzekucyjnego nie doszło do wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty i zwrotu podatku VAT, w związku z tym zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka powołuje się na treść art. 76 § 1, 76a i 76 b o.p. Należy zauważyć, że w toku postępowania organy obu instancji nie kwestionowały, że nadpłata podatku VAT może podlegać zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, jednak podkreślały, iż aby mogło dojść do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek zaliczenia nadpłaty musi zostać wydane, w oparciu o art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, postanowienie organu podatkowego o takim zaliczeniu.
Natomiast zdaniem strony, zaliczenie nadpłaty lub zwrotu różnicy podatku od towarów i usług dokonuje się z mocy samego prawa, zaś organ ma jedynie obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego dokonane ex lege - zaliczenie na poczet zaległości podatkowych. Postanowienie to, dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a następnie wykorzystania w przyszłym rozliczeniu podatkowym, potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu nastąpiło zaliczenie określonej nadpłaty, czy kwoty zwrotu różnicy podatku, na dane zaległości podatkowe, ale powyższego stanu prawnego nie konstytuuje. Skoro bowiem art. 76a, 76b Ordynacji podatkowej wskazują z jakim dniem następuje zaliczenie nadpłaty, czy też zwrotu podatku, na poczet zaległości podatkowej, to nie sposób przyjąć, iż zaliczenie to następuje z mocy wydanego aktu.
W ocenie Spółki, wobec złożenia przez nią dniu 22 stycznia 2013 r. deklaracji w podatku od towarów i usług, wykazującej nadwyżkę podatku do zwrotu, nie istnieje obowiązek wskazany w tytule wykonawczym.
Zdaniem Sądu, za prawidłowe i odpowiadające przepisom prawa należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a, postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;
- 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.
Aby ocenić, czy w konkretnej sprawie doszło do "wykonania" obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., bądź jego "wygaśnięcia" w ujęciu pkt 2 tego przepisu, należy odwołać się do wskazanych w art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "o.p.") sposobów wygaśnięcia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:
- 1) zapłaty;
- 2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;
- 3) potrącenia;
- 4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;
- 5) zaniechania poboru;
- 6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;
- 7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;
- 8) umorzenia zaległości;
- 9) przedawnienia;
- 10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m.
W niniejszej sprawie dopuszczalność umorzenia (odmowy umorzenia) postępowania egzekucyjnego podlega ocenie z punktu widzenia czwartej przesłanki powołanego przepisu. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy doszło do skutecznego zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku na poczet zaległości, co w konsekwencji ma wpływ na dalszy tok postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 76a § 1 o.p., w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie takie ma charakter deklaratoryjny - potwierdza ono, że doszło do zaliczenia nadpłaty i wygaśnięcia zobowiązania podatkowego bądź z chwilą powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1 -3 i 5 oraz § 2, bądź z chwilą złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 76a § 2 o.p.).
Nie ulega wątpliwości, że zaliczenie nadpłaty lub zwrotu podatku na poczet zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych następuje z mocy samej ustawy z chwilą powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1 -3 i 5 oraz § 2, bądź z chwilą złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Złożenie przez stronę wniosku o zaliczenie nadpłaty podatku VAT na poczet zobowiązań w podatku od nieruchomości nie wywołuje jednak automatycznie skutku prawnego w postaci zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań. Wniosek ten wszczyna postępowanie w sprawie zaliczenia nadpłaty, które powinno być prowadzone i zakończone według ogólnych reguł. Zakończy się ono wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 76a § 1 o.p., na które przysługiwać będzie stronie zażalenie.
Czym innym jest bowiem moment zaliczenia nadpłaty, a czym innym sam fakt stwierdzenia istnienia nadpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych. Warunkiem formalnym zaliczenia kwoty nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań jest postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 o.p. Rację ma przy tym strona skarżąca, że zaliczenie kwoty nadpłaty podatku VAT na poczet istniejących zaległości podatkowych jest czynnością materialnotechniczną, jednak z przepisów wynika wprost, że organ podatkowy ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego dokonanie zaliczenia na poczet zaległości. Brak takiego postanowienia w obrocie prawnym powoduje, iż powoływanie się na istnienie nadpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych, jest nieskuteczne. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, organ podatkowy zobowiązany jest wydać postanowienie, w którym wskaże, jaką kwotę zalicza, na poczet których zobowiązań podatkowych.
Postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie nadpłaty następuje z mocy prawa, jednak dopóki organ takiego orzeczenia nie wyda, nie można skutecznie powoływać się na wygaśniecie zobowiązania podatkowego w skutek zaliczenia nadpłaty. Wydane postanowienie wywoła natomiast skutki wsteczne w tym sensie, że na dzień zaliczenia kwoty nadpłaty/zwrotu przestanie istnieć zaległość podatkowa.
Sądowi z urzędu wiadomo (sprawa o sygn. III SA/Łd 818/14), że postępowanie w przedmiocie nadpłaty w podatku VAT za czerwiec 2012 r. toczące się przed [...] Naczelnikiem Urzędu Skarbowego we W zakończyło się wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy wskazał, że dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 i na koncie Spółki nie ma środków do przekazania w związku z zaległościami w podatku od nieruchomości (akta admin. sygn. III SA/Łd 818/14 – pismo z dnia 26 marca 2014 r.). Dodatkowo Sąd w sprawie III SA/Łd 818/14 ustalił, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia [...]r. nr [...] m.in. uchylono decyzję organu I instancji w sprawie określenia za czerwiec 2012r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 243 zł i określenia kwoty podatku do zapłaty w wysokości 37.742 zł i określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w wysokości 38.547 zł. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.
W tej sytuacji organy egzekucyjne zasadnie uznały za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Spółkę, skoro na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Naczelnik[...] Urzędu Skarbowego we W nie wydał na rzecz Spółki postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 r. na poczet podatku od nieruchomości. W świetle wskazanego wyżej art. 76a § 1 o.p., warunkiem koniecznym w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych jest wydanie przez organ podatkowy postanowienia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty, którego podstawą jest faktyczne istnienie takiej nadpłaty. Samo przekonanie strony, że taka nadpłata wystąpiła nie jest wystarczające.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie I FSK 577/11, można dokonać zaliczenia nadpłaty (zwrotu) VAT na poczet podatku od nieruchomości. Aby jednak doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek zaliczenia nadpłaty (zaliczenia zwrotu podatku), musi być wydane postanowienie organu podatkowego o takim zaliczeniu, którego podstawą jest istnienie nadpłaty (dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl)..
Ponadto wskazać trzeba, że powyżej zaprezentowany pogląd został zaaprobowany w wyroku z dnia 3 marca 2016r. w sprawie sygn. II FSK 54/14, w której Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 476/13 i w sprawie II FSK 889/15 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniach orzeczeń NSA podkreślił, że dopiero z chwilą ustalenia istnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym możliwe jest zaliczenie tejże nadwyżki na poczet zaległości podatkowych. Zwrócił także uwagę, że z logicznego punktu wiedzenia nie można zaliczyć czegoś, co nie jest znane (określone) organowi podatkowemu. NSA podkreślił, że w sytuacji stwierdzenia istnienia podatku VAT do zwrotu, a więc zgodności z prawem i stanem faktycznym złożonej przez podatnika skorygowanej deklaracji VAT-7, organ zaliczy nadpłatę na poczet zaległości podatkowej, o czym poinformuje podatnika postanowieniem wydanym na podstawie art. 76a § 1 O.p.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.
k.p.