Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2015 r. (data nadania pisma w UP [...] – k. 11 akt sądowych) "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Zaskarżona decyzja została doręczona spółce w dniu 17 maja 2013 r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru – akta administracyjne, karta bez numeru).
Wnosząc przedmiotową skargę pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił m.in. nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2014 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego polegającą na niedoręczeniu decyzji z dnia [...] r. nr [...] ustanowionemu przez spółkę pełnomocnikowi. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 47/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniesioną skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. Uzasadniając Sąd stwierdził, że czynność doręczenia decyzji nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Od powyższego postanowienia spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 397/15 orzekł o jej oddaleniu. Uzasadniając Sąd wskazał, że prawidłowość doręczenia może być oceniana jedynie w toku postępowania odwoławczego.
Z uwagi na powyższe, w ocenie pełnomocnika skarżącej spółki, wniesienie przedmiotowej skargi uznać należy za niezbędne.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie z załączonej do akt kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż zaskarżona decyzja z dnia 10 maja 2013 r. została doręczona bezpośrednio skarżącej spółce w dniu 17 maja 2013 r. Trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., rozpoczął zatem swój bieg w dniu 18 maja 2013 r. i upłynął w dniu 17 czerwca 2013 r. Natomiast skargę na powyższą decyzję spółka wniosła w dniu 28 kwietnia 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie strona nie wnosiła o przywrócenie uchybionego terminu.
W tym miejscu wskazać należy, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi koniecznym było odniesienie się przez sąd, do kwestii prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia 10 maja 2013 r.
Powyższą decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na spółkę [...] kary pieniężnej w kwocie 6 100 zł, za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustalenia organów oparte zostały na protokole kontroli nr [...], odnoszącym się do kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 31 października 2012 r., a obejmującej należący do spółki zespół pojazdów, w skład którego wchodził ciągnik siodłowy marki Scania nr rej. [...] oraz naczepa marki Schmitz o nr rej. [...], kierowany przez M C. Z treści załączonego do akt sprawy odpisu pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi A L przez wice prezesa zarządu "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P – [...] (potwierdzonego za zgodność z oryginałem w dniu 21 listopada 2012 r. – k. nr 33 akt admin.) wynika, iż w/w pełnomocnik został umocowany jedynie do zastępowania spółki w postępowaniu prowadzonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie nr [...].
Natomiast załączone do skargi pełnomocnictwo ogólne, udzielone adwokatowi A L do reprezentowania skarżącej spółki m.in. przed wszystkimi organami administracji publicznej i samorządowej (k. 6 akt sądowych) datowane jest na dzień[...] r., a więc po dniu wydania zaskarżonej decyzji nr[...]. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynikałoby, że adwokat A L był umocowany do reprezentowania spółki w postępowaniu toczącym się przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego w sprawie nr [...], zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji.
Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organu odwoławczego, iż ze znajdującego się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa, opatrzonego datą potwierdzenia za zgodność z oryginałem: 21 listopada 2012 r., bezsprzecznie wynikało, że zakres umocowania pełnomocnika ograniczony został jedynie do działania przed wskazanym w nim organem, a tym był [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Prawidłowo więc, wobec braku umocowania, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. została przesłana bezpośrednio zainteresowanej spółce, z pominięciem jej pełnomocnika. Bez znaczenia dla sprawy pozostają również twierdzenia pełnomocnika spółki, że inna niż zaskarżona decyzja [...] z dnia[...] została doręczona pełnomocnikowi, a nie spółce [...]. Sprawa administracyjna, zakończona wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji o nr [...] nie jest bowiem przedmiotem oceny sądu w niniejszym postępowaniu.
Tym samym skoro datą, od której należało liczyć termin do wniesienia skargi był dzień doręczenia skarżącej spółce \decyzji nr [...] tj. dzień 17 maja 2013 r., to wniesienie skargi przez pełnomocnika spółki [...] w dniu 28 kwietnia 2015 r. uznać należało za wniesione z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, a więc obciążone wadą uniemożliwiającą jej rozpoznanie i powodującą konieczność odrzucenia tej skargi.
Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
k.p.