Uzasadnienie
III SA/Łd 582/12
Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. J. M. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. W dniu 11 września 2012 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, formułując jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesowych w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, ponieważ jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną L. M. oraz synami – P. M. (26 lat) i E. M. (15 lat). Skarżący nie osiąga żadnych dochodów. Na dochody gospodarstwa domowego składają się wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę żony skarżącego w kwocie ok. 1.800-2.000 zł oraz z tytułu umowy o pracę syna skarżącego P. M. w kwocie ok. 4.000 zł. Skarżący zajmuje mieszkanie komunalne. Nie jest właścicielem żadnej innej nieruchomości. Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wyjaśnił natomiast, że ponosi koszty związane z wynajmowanym mieszkaniem, opłatami za media oraz koszty wyżywienia i opłat bankowych, które to koszty wyliczył łącznie na ok. 4.000 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi niezbędną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z zoną i dwoma synami, nie osiąga żadnych dochodów.
Skarżący nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Koszty utrzymania gospodarstwa domowego – wynajmu mieszkania, opłat za media, kosztów wyżywienia oraz wszelkie inne koszty rodziny skarżącego pokrywane są z dochodów z tytułu umów o pracę żony skarżącego i jednego z synów.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.
R.A.