Uzasadnienie
9 lipca 2026 r. Gmina Daszyna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Wojewody Łódzkiego z 17 czerwca 2026 r. odmawiające na wniosek gminy udostępnienia pełnych listy zadań rekomendowanych i przeznaczonych do dofinansowania ze środków Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg na rok 2026.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że gmina Daszyna złożyła w naborze Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg na rok 2026 dwa wnioski dotyczące przebudowy dróg gminnych w miejscowościach Rzędków i Goszczynno. Pismami z 24 lutego 2026 r. została poinformowana o umieszczeniu obu zadań na liście rezerwowej. Informacja przekazana gminie obejmowała pozycję zadania na liście, przewidywany okres realizacji, wartość projektu i wysokość dofinansowania. Tym samym obowiązek indywidualnego poinformowania wnioskodawcy o wyniku odnoszącym się do jego własnych zadań został wykonany w zakresie szerszym niż minimum z art. 24 ust. 9 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 94 ze zm.; dalej: "ustawa o RFRD"). 13 maja 2026 r. gmina Daszyna zażądała przekazania kompletnych list odnoszących się do wszystkich uczestników naboru, tj. listy zadań rekomendowanych do dofinansowania przed zatwierdzeniem przez Prezesa Rady Ministrów oraz ostatecznej listy zadań przeznaczonych do dofinansowania po zatwierdzeniu przez Prezesa Rady Ministrów, w obu przypadkach zarówno listy podstawowej jak i rezerwowej.
Pismem z 17 czerwca 2026 r. Wojewoda Łódzki poinformował, że nie ma obowiązku udostępniać kompletnych list w ramach procedury naboru RFRD. Organ zauważył, że pismo nie dokonywało ponownej oceny wniosków gminy, nie zmieniało treści list w żadnym aspekcie, nie przesuwało zadań między ich częściami, nie rozstrzygało o zawarciu umowy i nie odmawiało udostępnienia informacji z powodu tajemnicy prawnie chronionej. Zawierało ocenę zakresu obowiązków wojewody wynikających z ustawy o RFRD.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu.
Zaznaczyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Sąd nie podziela stanowisko skarżącej, że pismo Wojewody Łódzkiego z 17 czerwca 2026 r. stanowi czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, w myśl którego podlegające kontroli sądu administracyjnego akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą łącznie spełniać następujące warunki: 1. nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia, 2. muszą mieć charakter publicznoprawny, czyli mieścić się w zakresie działalności administracji publicznej, 3. muszą być skierowane do indywidualnie oznaczonego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie lub służbowo, 4. muszą dotyczyć obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa rozumianych jako bezpośrednio wynikające z przepisów prawa obowiązki lub uprawnienia tego podmiotu do którego skierowany jest akt lub czynność. (Por. np. T. Woś w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz – pr. Zbiorowa pod red. T. Wosia, Wyd. III, Lexis Nexis 2009 str. 61 i n., czy postanowienia NSA z 1.10.2009 II FSK 581/08, Lex nr 573469 czy z 12.10.2008r., II GSK 340/08, Lex nr 515325).
Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Oznacza to, że wskazany akt może podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdy z jego treści wynika nałożenie na stronę skarżącą określonych obowiązków lub przyznanie albo odmowa przyznania określonych uprawnień. Musi zatem istnieć norma prawna, która wymaga podjęcia przez organ administracji publicznej działania - w formie aktu lub czynności - wobec jej adresata.
W swojej skardze strona sama przyznaje, że w ustawie o RFRD brak przepisu nakładającego na organ obowiązek jej poinformowania o sposobie rozstrzygnięcia poprzez przedstawienie listy zadań rekomendowanych i przeznaczonych do dofinansowania. Powyższe oznacza zaś, że nie jest - i nie może być - uzasadnione oczekiwanie strony odnośnie obowiązku do wydania aktu lub podjęcia czynności w tym zakresie przez organ administracji publicznej, w sytuacji, gdy norma prawa nie wymaga jej wykonania przez organ administracji publicznej. W ocenie sądu trafne jest zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu, że skarżąca próbuje stworzyć po jego stronie obowiązek, który nie ma materialno-prawnej podstawy.
Przywołane w skardze przepisy ustawy o RFRD nie stanowią normatywnego źródła żądania, z którym do organu wystąpiła strona skarżąca ani nie kreują obowiązku organu do udostępnienia jej żądanych list. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o RFRD jednostka samorządu terytorialnego może otrzymać ze środków Funduszu dofinansowanie zadania powiatowego albo zadania gminnego w wysokości do 80% kosztów realizacji tego zadania. Oceny wniosków o dofinansowanie złożonych przez jednostki samorządu terytorialnego dokonuje komisja mając na celu wyrównywanie potencjału społeczno-gospodarczego, poprawę jakości życia mieszkańców i zapewnienie spójności terytorialnej na obszarze województwa. Na podstawie tej oceny, komisja ustala listę zadań powiatowych oraz zadań gminnych rekomendowanych do dofinansowania ze środków Funduszu. Lista ta jest sporządzana w podziale na zadania powiatowe i zadania gminne oraz obejmuje:
- 1) listę, na której umieszcza się zadania powiatowe albo zadania gminne rekomendowane do dofinansowania do wysokości środków przeznaczonych na dofinansowanie w danym województwie, o której mowa w art. 21 ust. 7 pkt 1, zwaną dalej "listą podstawową";
- 2) listę, na której umieszcza się zadania powiatowe albo zadania gminne rekomendowane do dofinansowania, które nie zmieściły się w wysokości środków przeznaczonych na dofinansowanie w danym województwie, o której mowa w art. 21 ust. 7 pkt 1, do kwoty stanowiącej równowartość 75% kwoty tych środków, zwaną dalej "listą rezerwową" (art. 24 ust. 1, 5 i 6 ustawy o RFRD). Stosownie do art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o RFRD ostateczną listę zadań powiatowych oraz zadań gminnych przeznaczonych do dofinansowania w danym województwie w podziale na listę podstawową i listę rezerwową zatwierdza Prezes Rady Ministrów, który posiada także uprawnienie do dokonania zmian na listach, może także wskazać do dofinansowania dodatkowe zadania powiatowe lub zadania gminne w oparciu o kryteria dostępności komunikacyjnej obszarów o niższej zamożności, wyrównywanie szans rozwojowych regionów i budowanie spójności terytorialnej kraju lub zgodność z programami realizowanymi przez Radę Ministrów. W art. 26 ust. 6 i 7 ustawy o RFRD uregulowano przypadki w których zatwierdzona lista może ulec zmianie i zasady jej dokonywania. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy o RFRD na podstawie listy zadań powiatowych oraz zadań gminnych przeznaczonych do dofinansowania w danym województwie wojewoda zawiera umowy z wnioskodawcami o udzielenie dofinansowania. Co kluczowe w tej sprawie w myśl art. 24 ust. 9 ustawy o RFRD komisja pisemnie informuje wnioskodawcę o umieszczeniu zadania na liście, powyższych obowiązek komisja w stosunku do wnioskodawczyni zrealizowała.
Trafnie zatem wywodzi organ, że nie miał on obowiązku podejmowania czynności w żądanym przez stronę przedmiocie. Żaden z przepisów ustawy nie przyznaje wnioskodawczyni uprawnienia do otrzymania kompletnych list zadań przeznaczonych do dofinansowania.
Zaskarżone pismo ma charakter wyłącznie informacyjny. Organ nie rozstrzygał w nim w sposób władczy o żadnym uprawnieniu strony skarżącej.
Wobec powyższego, skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego, to skargę w niniejszej sprawie w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ec