Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia T. G. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak:[...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku T. G. o przywrócenie treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej dla działki nr[...], stanowiącej własność wnioskodawcy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 18 września 2014 r. wpłynął do Starosty [...] wniosek T. G. datowany w W. W. z datą 17 września 2014 r. o przywrócenie treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej dla działki nr[...], stanowiącej jego własność. W treści wskazał, iż w dniach 4-12 września 2014 r. organ prowadzący ewidencję gruntów wprowadził zmianę w ewidencji gruntów oraz na mapach ewidencyjnych. Wnosił o przywrócenie stanu z przed wprowadzeniem tych zmian, gdyż w jego ocenie zmiany te zostały wprowadzone nielegalnie.
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku T. G. o przywrócenie treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej dla działki nr 71, stanowiącej własność wnioskodawcy.
W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji wyjaśnił, iż w operacie ewidencji gruntów i budynków zostały wprowadzone zmiany wynikające z ostatecznej decyzji organu administracji publicznej Burmistrza Miasta T. z dnia [...] nr [...] orzekającej o rozgraniczeniu pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 155/2 położoną w obrębie [...] miasta T. stanowiącą własność E. i S. małż. W. i M. W., a nieruchomością oznaczoną jako działka nr 71, położoną w obrębie nr [...] T. będącą własnością T. G. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie dokumentacji sporządzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45 poz. 453). Dokumentacja techniczna została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dla Powiatu [...] w dniu 11 sierpnia 2010 r. i zaewidencjonowana pod nr[...].
Decyzja Burmistrza Miasta T. ustaliła przebieg granicy pomiędzy ww. nieruchomościami z punktu 14-803 przez punkty 1254 i 1455 do punktu 14-10. Decyzja Burmistrza Miasta T. stała się ostateczna z dniem 24 sierpnia 2014 r.
Organ powołał brzmienie art. 23 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym organy administracji publicznej przekazują właściwemu staroście:
- 1) odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych, wraz z załącznikami oraz innymi dokumentami stanowiącymi integralną ich część, w sprawie o nabyciu, zmianie lub utracie prawa własności do nieruchomości, a w odniesieniu do nieruchomości Skarbu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego także o nabyciu, zmianie lub utracie prawa użytkowania wieczystego, trwałego zarządu lub innej formy władania ta nieruchomością, podziale nieruchomości, scaleniu i podziale nieruchomości, scaleniu gruntów, wymianie gruntów, rozgraniczeniu nieruchomości.
Burmistrz Miasta T. działając w oparciu o treść powołanego wyżej art. 23 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przekazał organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków ostateczną decyzję w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.
Organ I instancji wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 24 ust. 2a ww. ustawy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:
- 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: przepisów prawa dokumentów, o których mowa w art. 23 ust.1-4, materiałów zasobu, wykrycia błędnych informacji
- 2) na wniosek podmiotów o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Dokumenty o których mowa w art. 23 ust. 1-4 ustawy, winny być przekazywane przez właściwe sądy bądź organy administracji publicznej.
Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków stosownie do treści art. 24 ust. 2 b ustawy na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej następuje w drodze czynności materialno - technicznej. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków ma zatem obowiązek ujawnienia zmian wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Występujący z wnioskiem o " przywrócenie treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej (...), T. G. otrzymał odpis tej decyzji, brał udział w przedmiotowym postępowaniu i nie złożył wniosku o przekazanie sprawy na drogę postępowania sądowego w trybie art. 33 ustawy. Tym samym decyzja Burmistrza Miasta T. o rozgraniczeniu pomiędzy działka nr 155/2 a działką nr ew. 71 stała się ostateczna.
Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają bieżącej aktualizacji i nie można przywrócić treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej, gdyż przekazana dokumentacja stanowi podstawę wprowadzenia zmian wynikających z ostatecznego rozstrzygnięcia.
Tym samym zdaniem organu I instancji nie ma podstaw prawnych upoważniających starostę do wszczęcia postępowania w przedmiocie przywrócenia treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej.
Organ powołał brzmienie art. 61 § 1 oraz art. 61a § 1 i 2 Kpa. Wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca żąda przywrócenia treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej z przed wprowadzenia zmian wynikających z ostatecznej decyzji burmistrza Miasta T. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej argumenty, nie ma podstaw prawnych do rozpatrzenia żądania wnioskodawcy.
Dalej organ wyjaśnił, iż zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 kpa powinno być ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Na powyższe postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] pismem z dnia 17 września 2014 r., T. G. wniósł zażalenie. Wniósł o przywrócenie treści mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów dla działki 71 stanowiącej własność skarżącego, dodatkowo wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SŁW, zlecenie przeprowadzenia dodatkowego postępowania przez SŁW dla ustalenia istotnych okoliczności prawnych rozstrzygających w sprawie, w temacie legalności wydania decyzji BMT z [...] prawomocności tejże decyzji, legalności (dopuszczalności) wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów i na mapie ewidencyjnej dla działek objętych ww. decyzją.
Po jego rozpatrzeniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].
Analizując akta sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia odwołania, albowiem w ocenie organu odwoławczego postanowienie Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] pod względem merytorycznym zostało wydane zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji przed wydaniem decyzji na podstawie dokumentacji będącej w jego posiadaniu ustalił stan faktyczny i prawny, dotyczący przebiegu granic działki oznaczonej nr 71, stanowiącej własność T. G. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego organ I instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności i zebrane dowody w sprawie. W sposób wyczerpujący został rozpatrzony materiał dowodowy, na podstawie którego oceniono ich znaczenie, wartość i wiarygodność dla toczącego się postępowania oraz wydano przedmiotowe postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, iż w odniesieniu do żądania T. G. brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.
Wojewódzki Inspektor stwierdził, że starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków ma obowiązek ujawnienia w rejestrze ewidencji gruntów i budynków ostateczną decyzję organu. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej odpowiada za aktualność danych w ewidencji gruntów i budynków, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o udokumentowane dane. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 ustawy Pgik z jednej strony zapewnia aktualność danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian w datą wsteczną. Organy ewidencyjne rejestrują stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii kształtu czy powierzchni działki ewidencyjnej. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można żądać ustanowienia nowego stanu faktycznego, niepotwierdzonego ostatnio dokonanymi wpisami, na podstawie stosownych dokumentów.
W związku z powyższym starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może przekraczać swoich kompetencji ustawowych. W przedmiotowej sprawie Skarżący żąda przywrócenia treści rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej dla działki nr 71 przed wprowadzeniem przedmiotowych zmian, tj. wycofanie zmian w ewidencji gruntów dokonanych w dniach 5-12 września 2014 r.
Ponadto Wojewódzki Inspektor uznał, że starosta jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków i dokonuje wprowadzania zmian w operacie ewidencyjnym z urzędu lub na wniosek. Podkreślenia wymaga fakt, iż starosta nie ma kompetencji do oceny zgodnie z żądaniem T. G., legalności decyzji wydanych przez inne organy, w tym Burmistrza Miasta T. Na powyższe postanowienie T. G. wniósł skargę do WSA w Łodzi wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego – art. 7, 8, 9, 10, 35 § 2, 75, 77, 78, 80, 123 § 2 k.p.a. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, których kserokopie załączył do skargi.
W odpowiedzi na skargę [...]WINGIK wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r WSA w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia połowy wpisu sądowego od skargi i oddalił wniosek skarżącego w pozostałym zakresie.
W dniu 17 marca 2015 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o zwrot kosztów sądowych w postaci wpisu sądowego w wysokości 50 zł.
W dniu 13 kwietnia 2015 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego z dnia 12 kwietnia 2015 r. o wycofanie skargi. Tego samego dnia do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 5 kwietnia 2015 r. zawierające wniosek o usunięcie naruszenia prawa oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w piśmie dokumentów oraz okoliczności prawnych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 16 kwietnia 2015 r., wobec dwóch wzajemnie wykluczających się wniosków złożonych tego samego dnia, wezwano skarżącego do wypowiedzenia się, czy cofa skargę (z uwagi na jego wniosek o wycofanie skargi) w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że cofa skargę.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to pismo, w związku z czym Sąd uznał, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 punkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 tej ustawy.
d.j.