Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], znak [...] skreślił J.W. z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ł.. Uzasadniając wydane orzeczenie powołał się na art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30, poz. 151 ze zm.) i wyjaśnił, że przyczyną skreślenia było nieprzedłożenie przez stronę do dnia 7 stycznia 2014 r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego.
J.W. w odwołaniu od decyzji stwierdził, że przepisy, na podstawie których podjęto decyzję, to jest art. 46 ust.1 pkt 3, art. 46 ust. 4 oraz 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W państwie prawa nie jest dopuszczalne odebranie posiadanych praw. W świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego ochrona praw nabytych dotyczy zarówno praw majątkowych, jak i różnego rodzaju praw podmiotowych, także takich które nie mają podstawy konstytucyjnej. Zasada ta jest powiązana z innymi zasadami konstytucyjnymi. Wchodzi więc w skład zasady państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wchodząca w życie z dniem 13 stycznia 2013 r. ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nałożyła szereg obowiązków i wymagań m.in. na instruktorów prawa jazdy. Jednym z nich jest określony w art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy obowiązek uczestniczenia w 3 – dniowych warsztatach doskonalenia zawodowego przeprowadzonych według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c ustawy. Po odbytym szkoleniu instruktor jest obowiązany, stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 3, do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w 3 – dniowych warsztatach doskonalenia zawodowego przeprowadzanych według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c ustawy.
Ustawodawca wprowadził sankcje wynikające z niewywiązania się przez instruktora z nałożonego na niego obowiązku. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach szkolenia zawodowego. Wydawana w trybie art. 46 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami decyzja starosty o skreśleniu instruktora z ewidencji instruktorów nie jest decyzją uznaniową. Organ administracji publicznej zobowiązany jest zatem do jej wydania.
J.W. nie przedłożył do dnia 7 stycznia zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego. Wskazany termin jest terminem prawa materialnego i nie ma możliwości jego przywrócenia. W każdej sytuacji niedochowania przez instruktora tego terminu, niezależnie od przyczyn i okoliczności tego zaniedbania, organ administracji publicznej jest zobowiązany skreślić instruktora z ewidencji instruktorów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności przepisów ustawy o kierujących pojazdami z Konstytucją RP stwierdziło, że do zbadania zgodności aktów normatywnych z Konstytucją uprawniony jest Trybunał Konstytucyjny. Organy administracji mają obowiązek stosować akty normatywne, które zostały wprowadzone do porządku prawnego nawet wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją.
J.W. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, że wydana decyzja pozbawia go praw nabytych i uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie nauki jazdy oraz podważa zasadę zaufania obywateli do państwa. Stwierdził, że zasada ochrony praw nabytych, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego jest jedną z podstawowych zasad demokratycznego prawa państwa prawnego i fundamentalną zasadą państwa prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. skarżący poparł skargę i wyjaśnił, że nie uczestniczył w warsztatach doskonalenia zawodowego, bowiem jego zdaniem obowiązek ten nałożono w ustawie o kierujących pojazdami bezprawnie. Poza tym prowadzona przez niego szkoła uznawana jest za najlepszą w Ł., co potwierdzają liczne informacje prasowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270- ze zm.- dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30 poz.151 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 37 ust.1 pkt 2 i 3 wymienionej ustawy instruktor jest obowiązany:
- - corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6;
- - do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6;
W myśl art. 35 ust.6 cytowanej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, organizuje 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c, zapewnia udział w warsztatach wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.
Zgodnie z treścią art. 46 ust.1 pkt 3 wymienionej ustawy starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;
Z wymienionych przepisów wynika, że instruktor nauki jazdy jest zobowiązany raz w roku uczestniczyć w warsztatach szkolenia zawodowego, o których mowa w art.35 ust.6 ustawy z 5 stycznia 2011r. oraz od dnia 7 stycznia każdego roku ma obowiązek przedłożyć staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w takich warsztatach. W przypadku zaś nieprzedłożenia w wymienionym terminie zaświadczenia o uczestnictwie w warsztatach określonych w art. 35 ust. 6 ustawy jest on skreślany z ewidencji instruktorów. Termin, o którym mowa w art. 37 ust.1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r. jest terminem prawa materialnego gdyż jego uchybienie wywołuje określony skutek prawny (skreślenie z ewidencji instruktorów nauki jazdy).
Bezsporne w sprawie pozostaje, że skarżący w 2013 roku nie uczestniczył w warsztatach szkolenia zawodowego. Wobec powyższego nie był w stanie przedłożyć organowi administracji publicznej do dnia 7 stycznia 2014 r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w warsztatach. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem Prezydenta Miasta Ł. było wydanie, na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy.
Obowiązek uczestniczenia instruktorów nauki jazdy w warsztatach doskonalenia zawodowego został wprowadzony w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r., ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z dnia 10 lutego 2011 r. Ustawa weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r. Okres vacatio legis wynosił niemal 2 lata. Skarżący wpisany był do ewidencji instruktorów prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ł. od 1999 r. Będąc przez wiele lat instruktorem nauki jazdy powinien zapoznać się z ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., a w szczególności z przepisami dotyczącymi instruktorów, gdyż wprowadzały one nowe istotne wymagania w zakresie ich obowiązków.
W ocenie Sądu nie może zasługiwać na aprobatę stanowisko skarżącego, iż miał prawo nie uczestniczyć w warsztatach bowiem uznaje nałożony przez ustawę obowiązek za bezprawny, a ponadto jako instruktor o dużym dorobku zawodowym nie powinien być zmuszany do uczestniczenia w szkoleniach zawodowych.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, na którą wielokrotnie powoływał się skarżący, w art. 87 ust. 1 wymienia ustawę jako źródło prawa. Żaden z obywateli nie może ignorować obowiązków określonych w ustawach i uważać, że jego nie dotyczą. Osiągnięte sukcesy zawodowe także nie mogą zwalniać skarżącego z wypełniania obowiązków nałożonych na instruktorów przez ustawodawcę.
Zdaniem Sądu błędny jest pogląd skarżącego, iż przepisy art. 46 ust.1 pkt 3, art. 46 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących są niezgodne z Konstytucją i pozbawiają go nabytych wcześniej praw. Wprowadzenie tych przepisów nie skutkowało bezpośrednim pozbawieniem instruktorów nabytych wcześniej uprawnień. Nakładały one nowe, mało uciążliwe dla instruktorów, obowiązki uczestniczenia raz w roku w trzydniowych warsztatach doskonalenia zawodowego oraz przedkładania staroście zaświadczeń potwierdzających uczestnictwo w tych warsztatach. Dopiero nieprzedstawienie właściwemu organowi, w ustawowo określonym terminie, zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w warsztatach powodowało skreślenie instruktora z ewidencji. Ustawodawca wprowadzając prawie dwuletni okres vacatio legis zastosował procedurę umożliwiającą zainteresowanym dostosowanie się do zaistniałej sytuacji. Profesjonalni adresaci powołanych wyżej przepisów, to jest instruktorzy nauki jazdy, mieli możliwość zapoznania się z treścią ustawy, w szczególności z rozwiązaniami ich dotyczącymi.
Ponadto uruchomione zostały ośrodki organizujące warsztaty doskonalenia zawodowego. Skarżący, jak i inni instruktorzy, mógł bez przeszkód uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, a następnie przedstawić organowi administracji zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w warsztatach.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
U.K.