Uzasadnienie
III SA/Łd 596/13
Pismem z dnia 2 maja 2013 r. A. E. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie nieuznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że utrzymuje się z renty chorobowej, żona prowadzi działalność gospodarczą, na której w roku 2012 poniosła stratę. Nadmienił również, że ma na utrzymaniu córkę, która jest studentką UŁ. Wskazał na koszty utrzymania gospodarstwa domowego – energia elektryczna (ok. 170 zł miesięcznie), woda i ścieki (ok. 35 zł miesięcznie), zakup leków (ok. 150 zł miesięcznie). Dodatkowo ponosi koszty utrzymania mieszkania córki (ok. 300 zł miesięcznie).
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz córką. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedyne osiągane dochody w gospodarstwie domowym stanowi renta chorobowa skarżącego w wysokości 1.001,58 zł netto. Zgodnie z oświadczeniem, skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości.
Do wniosku o prawo pomocy załączył kserokopię zeznania podatkowego żony, z którego wynika, że w roku 2012 - z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej o- dnotowała stratę w wysokości 1.084,96 zł; decyzję ZUS określającą wysokość jego renty. Załączył również kserokopie rachunków obrazujących wskazane we wniosku wydatki na utrzymanie gospodarstwa domowego oraz kserokopie rachunków za zakupione leki.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że w praktyce jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi renta chorobowa skarżącego w wysokości 1.001,58 zł netto. Należy też mieć na uwadze, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz ma na utrzymaniu córkę – studentkę UŁ. W tym zakresie należy mieć też na uwadze ponoszone koszty bieżącego utrzymania oraz fakt ponoszenia wydatków na leki i świadczenia zdrowotne.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego.
Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.