Postanowienie WSA w Łodzi z 4 września 2014 r., III SA/Łd 596/14

Rozpoznanie

w dniu 4 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H.G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi H.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. AG

Sentencja

Dnia 4 września 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale III – Agnieszka Grosińska

Uzasadnienie

III SA/Łd 596/14

Uzasadnienie

W związku ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym H.G. wystąpiła do tut. Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od powyższej skargi w kwocie 100 zł skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej podstawowym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 844,45 zł. Zasiłek pielęgnacyjny został zajęty przez Urząd Skarbowy w S.. Skarżąca wskazała przy tym, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.

W tym miejscu należy wskazać, że skarżąca występowała z wnioskiem o prawo pomocy również w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 511/14. W toczącym się postępowaniu wnioskodawczyni została wezwana do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, w tym do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków i lokat bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, przedstawienia odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za 2013 r., wskazania i udokumentowania wysokości ponoszonych miesięcznie kosztów utrzymania oraz wydatków na leczenie, a ponadto jednoznacznego wyjaśnienia kwestii zbycia kawalerki położonej w S. przy ul. B. 32/51, a w szczególności podania kiedy i za jaką kwotę skarżąca dokonała zbycia tego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnych lokat bankowych. Na posiadane przez nią konto bankowe wpływa jedynie emerytura. Na leki wydaje ok. 140 zł. Ponadto wskazała, że posiadaną kawalerkę zbyła 17 września 2013 r. za kwotę 75.000 zł. Resztę ceny zakupu nieruchomości w kwocie 54.000 zł zapłaciła, zgodnie z aktem notarialnym, w dniu 19 września 2013 r. Skarżąca podkreśliła przy tym, że sprzedawca miał swoje zobowiązania natychmiastowe "do zapłacenia", a ona wobec niego. Kwoty 20.000 zł zażądał jej przyjaciel sponsor, który sponsorował ją częściowo przy kupnie nieruchomości. W wyniku losowego zdarzenia i trudności życiowych wystąpił do niej o "sponsorowanie". W tej sytuacji była więc zmuszona dokonać sprzedaży. Obecnie nie posiada żadnych środków i utrzymuje się z emerytury, zamieszkując u córki.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że mając na względzie przedstawioną sytuację majątkową, a także wiadomości posiadane ze sprawy o sygn. akt I SA/Łd 511/14, a w szczególności fakt, iż skarżąca zamieszkuje u córki i nie ponosi żadnych opłat z tym związanych, a jedyne obciążenie jej budżetu stanowią wydatki na leki w kwocie 140 zł oraz biorąc pod uwagę kwotę wpisu od skargi, należało przyjąć, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla utrzymania. Tymczasem jedynie wykazanie spełnienia tej przesłanki obligowało do uwzględnienia wniosku w żądanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).

Warto ponadto podkreślić, że sytuacja materialna i zdolność płatnicza skarżącej była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 grudnia 2013 r. stwierdził, iż brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

U.K.