Uzasadnienie
W. U. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący napisał, iż jest osobą bezrobotną, a jego dochód stanowi zasiłek okresowy z pomocy społecznej, który wynosi 317 zł miesięcznie, dlatego nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych i opłacić adwokata z wyboru. Jak wskazał skarżący, cały zasiłek przeznacza na zakup żywności. Skarżący nie posiada majątku ani oszczędności. We wniosku skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, ani z radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Odnosząc się do pierwszej kwestii, czyli wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy dostrzec, że z mocy art. 239 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest kwestia utraty statusu osoby bezrobotnej, a zatem jest to sprawa dotycząca statusu bezrobotnego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., a skarżący z mocy prawa jest zwolniony od konieczności poniesienia kosztów sądowych.
Z tego też względu postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych podlega umorzeniu jako zbędne, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 249a w zw. z art. 239 pkt 1 lit. "b" oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.
Następnie odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych praw przed sądem.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą wnioskodawcy w tym: niski dochód (317 zł miesięcznie) oraz brak majątku, oszczędności i przedmiotów majątkowych, referendarz sądowy uznał, że nie jest on w stanie ponieść kosztu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego powodu wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w punkcie drugim postanowienia na mocy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. a.l.