Uzasadnienie
III SA/Łd 597/13
Pismem z dnia 2 maja 2013 r. A. E. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie nieuznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że utrzymuje się z renty chorobowej, żona prowadzi działalność gospodarczą, na której w roku 2012 poniosła stratę. Nadmienił również, że ma na utrzymaniu córkę, która jest studentką UŁ. Wskazał na koszty utrzymania gospodarstwa domowego – energia elektryczna (ok. 170 zł miesięcznie), woda i ścieki (ok. 35 zł miesięcznie), zakup leków (ok. 150 zł miesięcznie). Dodatkowo ponosi koszty utrzymania mieszkania córki (ok. 300 zł miesięcznie).
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz córką. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedyne osiągane dochody w gospodarstwie domowym stanowi renta chorobowa skarżącego w wysokości 1.001,58 zł netto. Zgodnie z oświadczeniem, skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości.
Do wniosku o prawo pomocy załączył kserokopię zeznania podatkowego żony, z którego wynika, że w roku 2012 - z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej o- dnotowała stratę w wysokości 1.084,96 zł; decyzję ZUS określającą wysokość jego renty. Załączył również kserokopie rachunków obrazujących wskazane we wniosku wydatki na utrzymanie gospodarstwa domowego oraz kserokopie rachunków za zakupione leki.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że w praktyce jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi renta chorobowa skarżącego w wysokości 1.001,58 zł netto. Należy też mieć na uwadze, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz ma na utrzymaniu córkę – studentkę UŁ. W tym zakresie należy mieć też na uwadze ponoszone koszty bieżącego utrzymania oraz fakt ponoszenia wydatków na leki i świadczenia zdrowotne.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego.
Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.