Uzasadnienie
III SA/Łd 605/16
Uzasadnienie
Wnioskiem z 6 lipca 2015 r. K. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły [...] z [...] utrzymującej w mocy decyzję tego organu z [...] o odmowie nadania skarżącemu tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na oparciu decyzji na ustawie – Prawo szkolnictwie wyższym z 27 lipca 2005 r. i Regulaminie Studiów z roku 2007 i 2009, co zdaniem skarżącego, stanowi rażące naruszenie prawa w myśl zasady lex retro non agit.
Decyzją z [...] Rektor Wyższej Szkoły [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz § 36 ust. 1, art. 41 ust. 1 i § 43 ust. 1 Regulaminu Studiów w Wyższej Szkole [...] w Ł. "utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję".
W uzasadnianiu decyzji organ, po opisaniu stanu faktycznego sprawy, wskazał, że decyzja Rektora z [...] została zaskarżona do WSA w Łodzi, który wyrokiem z 20 września 2011 r. (sygn. akt III SA/Łd 228/11) skargę oddalił. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd wskazał na niespełnienie przez skarżącego wymogów dla nadania mu tytułu licencjata, co w konsekwencji spowodowało cofnięcie przyznanego tytułu licencjata.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. wskazał na treść wyroku NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. Opierając się na motywach uzasadniania wyroku skarżący stwierdził, że Rektor nie miał prawa utrzymać w mocy zakwestionowanej we wniosku z 6 lipca 2015 r. decyzji z 22 lutego 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły [...] wniósł o uwzględnienie skargi. Organ przyznał, że nieprawidłowo uznał, że ma do czynienia ze zwykłym postępowaniem i nie zbadał przesłanek do stwierdzenia nieważności i dokonał niewłaściwego rozstrzygnięcia w tym zakresie, co do stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie natomiast z treścią art. 207 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. Powołany wyżej przepis art. 127 § 3 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Reasumując, od decyzji rektora, wydanej w pierwszej instancji, służy stronie prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast w zaskarżonej decyzji z [...] Rektor Wyższej Szkoły [...] w Ł. błędnie pouczył skarżącego o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a skarżący zastosowała się do pouczenia. Jednak zastosowanie się przez stronę do błędnego pouczenia organu nie czyni skargi dopuszczalną. Natomiast w sytuacji, gdy z powodu błędnego pouczenia co do środka zaskarżenia upłynął termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona ma prawo złożenia do organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z takim wnioskiem, mając na względzie treść art. 58 § 2 zd. 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Dodać należy, że niniejsze postanowienie nie zamyka stronie drogi do wniesienia skargi na decyzję wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
R.A.