Uzasadnienie
III SA/Łd 608/10
Pismem z dnia 30 września 2010 r. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. (znak [...]). Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. uchylającą decyzję o wydaniu M. R. prawa jazdy kat. "B" oraz odmawiającą M. R. wydania prawa jazdy kat. "B".
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Następnie skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o ustanowienie adwokata. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż "prośbę swoją motywuje tymi samymi przesłankami, co we wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych".
W uzasadnieniu wskazanego formularza "PPF" skarżący podniósł, że jest jedynym żywicielem rodziny, a jego dochody są niewystarczające z punktu widzenia ponoszonych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem i zakupem leków. Nadmienił, iż jego żona jest osobą bezrobotną, zajmuje się wychowywaniem dwójki dzieci. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną K. R., córką J. R. (6 lat) i synem M. R. (3 lata). Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 80 m2. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowi dochód skarżącego z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.900 zł brutto. Zgodnie z oświadczeniem, skarżący nie posiadał żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.]., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie M. R. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Zauważyć przy tym jednakże należy, iż postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2011 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji obecny wniosek w praktyce dotyczy przyznania prawa pomocy w całości. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy zatem zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
W niniejszym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi jego wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 2.900 zł brutto. Daje to średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny w wysokości ok. 750 zł brutto. Z tego dochodu skarżący pokrywa bieżące koszty utrzymania. Mając na uwadze wysokość kosztów adwokackich uznać należy, że ewentualna konieczność poniesienia tych kosztów postępowania sądowego nie jest w praktyce możliwa do poniesienia przez skarżącego.
Z tych też względów, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
e.o.