Uzasadnienie
III SA/Łd 609/10
Pismem z dnia 30 września 2010 r. K. R., jak wskazała w treści pisma - działając "w imieniu męża/obok męża", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..] (znak [...]). Decyzją tą Kolegium utrzymało mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] uchylającą decyzję o wydaniu M. R. prawa jazdy kat. "B" oraz odmawiającą M. R. wydania prawa jazdy kat. "B".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. odrzucił skargę.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła, sporządzoną osobiście, skargę kasacyjną, formułując jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, nie precyzując, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego, załączając zarazem wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest osobą bezrobotną, jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o prace jej męża. Nadmieniła, że osiągane dochody nie wystarczają na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem M. R., córką J. R. (6 lat) i synem M. R. (2 lata). Jest właścicielką mieszkania o powierzchni 80 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 0,30 ha. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowi dochód z umowy o pracę męża skarżącej w wysokości 2.900 zł brutto, co stanowi średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny w wysokości ok. 725 zł brutto. Skarżąca nie posiada przy tym, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm. – dalej ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszym wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącej stanowi wynagrodzenie jej męża z tytułu umowy o pracę w kwocie 2.900 zł brutto. Daje to średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny w wysokości ok. 750 zł brutto. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych.
Należy mieć w tym względzie na uwadze, że ze wskazanego dochodu skarżąca ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, w tym przede wszystkim kosztami opłat związanych z utrzymaniem domu, kosztami podstawowych świadczeń zdrowotnych. Istotne jest przy tym, że skarżąca ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wyjaśnić przy tym należy, że wobec nie sprecyzowania przez skarżącą w formularzu wniosku, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego, referendarz zdecydował o ustanowieniu skarżącej radcy prawnego. Nadmienić w tym miejscu jedynie należy, że profesjonalny pełnomocnik, zarówno w osobie adwokata jak i radcy prawnego ma identyczny zakres kompetencji i prawnych możliwości występowania przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.