Uzasadnienie
W dniu 16 lipca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie zwolnienia M. K. ze służby na podstawie art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej.
W dniu 30 lipca 2008 r. M. K. wniósł do organu administracji o zawieszenie postępowania do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w sprawie karnej.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż dla wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego na podstawie art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej nie jest istotne jakim rozstrzygnięciem zostanie zakończone postępowania karne. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w wypadku upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Rozstrzygnięcie sprawy karnej nie stanowiło więc w ocenie organu administracji zagadnienia wstępnego, od którego zależy wydanie decyzji, gdyż w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy między postępowaniem w przedmiocie zwolnienia ze służby w związku z upływem 12 miesięcznego okresu zawieszenia, a rozstrzygnięciem w postępowaniu karnym, toczącym się wobec strony, a dotyczącym jej odpowiedzialności karnej.
W dniu 18 września 2008 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego zwolnienia go ze służby.
W uzasadnieniu zażalenia strona zakwestionował zastosowaną podstawę prawną postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby jako nieobowiązującą w dniu postawienia zarzutów. Ponadto w ocenie skarżącego sam fakt postawienia mu zarzutów i wszczęcia postępowania karnego nie może świadczyć o popełnieniu zarzucanego czynu, na co wskazuje zasada domniemania niewinności określona w ustawie zasadniczej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, iż pozostaje ono w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.
Powołując treść przepisu art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, organ podniósł, iż dla zastosowania przytoczonej podstawy zwolnienia ze służby nie było konieczne rozstrzygnięcie w postępowaniu karnym, toczącym się wobec M. K., dotyczącym jego odpowiedzialności karnej. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania nie została w naruszona zasada lex retro non agit, gdyż ustawodawca nowelizując ustawę o Służbie Celnej nie przewidział przepisów przejściowych oraz żadnej cezury czasowej obowiązywania nowo wprowadzonej regulacji prawnej.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi M. K. powtórzył argumentację wyrażoną we wniosku o zawieszenie postępowania oraz zażaleniu na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...].
Ponadto skarżący podniósł, iż w jego ocenie art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej nie stanowił podstawy do prowadzenia wobec niego postępowania o zwolnienie ze służby, ponieważ zarzuty w postępowaniu karnym zostały mu postawione przed wejściem w życie nowelizacji ustawy, wprowadzającej art. 26 pkt 13.
Wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby, skarżący uważa za naruszenie zasady lex retro non agit.
Dodatkowo w skardze M. K. powołał się na konstytucyjną zasadę domniemania niewinności, zgodnie którą zwolnienie funkcjonariusza ze służby przed zakończeniem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego jest niedopuszczalne.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaiskrzonego postanowienia.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zastosowania w sprawie zwolnienia go ze służby przedwczesnej kary organ odwoławczy wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt. K 1/04, który uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, iż konstytucyjna zasada domniemania niewinności stanowi gwarancję procesu karnego i jako taka nie może być automatycznie rozciągana na procedury ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji i co do zasady musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym i nie może być rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego.
W ocenie organu administracji powyższy pogląd, wyrażony na gruncie art. 26 pkt 13 ustawy, zachowuje pełną aktualność także w innych opisanych w ustawie wypadkach obligatoryjnego bądź fakultatywnego zwolnienia ze służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 161 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli;
pkt 1/ skarżący skutecznie cofnął skargę;
pkt 2/ w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
pkt 3/ gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
O bezprzedmiotowości postępowania w rozpoznawanej sprawie zdecydowała okoliczność wydania przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Należy przy tym podnieść, że decyzja ta została zaskarżona przez M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i toczy się pod sygn. akt III SA/Łd 46/09, a jej uwzględnienie bądź oddalenie przesądzi o zasadności argumentów stron podnoszonych również w toku niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdzając, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
A.. B.