Uzasadnienie
III SA/Łd 622/04
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - przepisów wprowadzających ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004 roku Nr 68 poz. 623), art. 228 § 1 pkt l w związku z art.239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 roku Nr 137, poz. 926 z późn. zmian.), art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (t.j. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 roku), w związku z wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 roku (sygn. akt I SA/Łd 1818/02) po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. i P.B. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, stwierdził niedopuszczalność zażalenia na wydane postanowienie organu I instancji.
W sprawie ustalono, iż decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej zgłoszonego towaru. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji, Stronie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji.
W dniu 26 kwietnia 2002 roku skarżący złożył odwołanie wnosząc m. in. o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na fakt, iż w dniu dokonania zgłoszenia celnego strona uiściła należności celno - podatkowe. Tym samym postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Pismem z dnia 18 czerwca 2002 roku strona wniosła odwołanie od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji.
Decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...] zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.
W skardze na tą decyzję strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. podnosząc zarzuty dotyczące wyliczenia wartości sprowadzonego towaru.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w L. wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 roku w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 1818/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, wskazując że niedopuszczalne było rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania decyzji w innej formie niż w formie postanowienia.
Mając na uwadze powyższy wyrok sądu, w dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na wydane postanowienie organu celnego I instancji.
Zgodnie z pouczeniem zawartym w tym postanowieniu stronie przysługiwało prawo do wniesienia skargi za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Ł. w terminie 30 dni od dnia otrzymania przedmiotowego postanowienia.
W dniu 31 maja 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], Nr [...]. Podniesione zarzuty dotyczyły kwestii merytorycznej uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego nr [...] w części dotyczącej wartości celnej zgłoszonego towaru.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.
Stosownie do art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji (art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).
W toku postępowania organ może wydawać także postanowienia, które to postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa).
Oznacza to, że - co do zasady - postanowienia nie służą załatwieniu istoty sprawy, a wydawane są w odniesieniu do kwestii procesowych występujących przy rozpatrywaniu sprawy.
W wypadku postępowania celnego w sprawie dokonanego przez skarżącego zgłoszenia celnego z dnia [...] w jego toku został zgłoszony wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, a zatem zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa powinien zostać załatwiony w formie postanowienia a nie decyzji.
W wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyroku z dnia 13 listopada 2003 roku (sygn. akt I SA/Łd 1818/02), podkreślono iż stosownie do art. 236 § l ustawy Ordynacja podatkowa na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie gdy ustawa tak stanowi. Żaden przepis ustawowy nie przewiduje zażalenia na postanowienia dotyczące kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Oznacza to, że na wydane w toku postępowania celnego postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], nazwane błędnie decyzją, nie przysługuje zażalenie.
W świetle bowiem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Organ celny przy ponownym rozpoznaniu sprawy był więc związany oceną i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż "akt administracyjny nazwany przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzją był postanowieniem, gdyż kwestia wynikająca w toku postępowania nie może być rozstrzygnięta w innej formie niż w formie postanowienia. Zastosowanie nieprawidłowej nazwy aktu administracyjnego nie powoduje nadania mu innego charakteru prawnego od tego, który wynika z jego istoty prawnej (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2003, s. 703 i powołane tam orzecznictwo sądowe)".
Jako słuszne należy więc uznać rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], Nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], Nr [...].
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.