Uzasadnienie
III SA/Łd 63/12
Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. M. W. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Rektora A. w Ł. z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu, skarżący uiścił go w dniu 26 stycznia 2012 r. Następnie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny, ma na utrzymaniu żonę i syna. Podniósł, ze średni dochód w jego rodzinie zamyka się kwotą ok. 1.920,67 zł netto.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem (1,5 roku). Skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości.. Jak wyjaśnił w odpowiedzi na dodatkowe wezwanie Sądu, żona z dzieckiem mieszka u swoich rodziców, a on u swoich, natomiast kilkanaście dni w miesiącu spędzają razem w mieszkaniu babci żony skarżącego. Skarżący osiąga stałe dochody z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.460 zł brutto. Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Z przekazanych na wezwanie sądu dokumentów (zeznanie roczne PIT-37) wynika, ze skarżący w roku 2010 uzyskał dochód w wysokości 29.521,01 zł. Z przekazanego wyciągu z rachunku bankowego wynika, że na saldo na rachunku na dzień 22 lutego 2012 r. wynosiło 160,95 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, Referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyne dochody w gospodarstwie domowy skarżącego stanowi jego wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 2.460 zł brutto (ok. 1.920,67). Istotne jest przy tym, że skarżący ma na utrzymaniu niepracującą żonę i 1,5 roczne dziecko. Nie wykazał także faktu posiadania żadnego majątku o wartości powyżej 3.000 euro ani żadnych oszczędności.
W świetle przedstawionych powyżej informacji o stanie majątkowym skarżącego – wysokości osiąganych bieżących dochodów, mając na uwadze, że skarżący pokrył już część kosztów, do których uiszczenia był zobligowany w niniejszej sprawie, w ocenie referendarza sądowego, skarżący nie jest już w stanie ponieść dodatkowych kosztów, w szczególności kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie. Ewentualna konieczność poniesienia takich dodatkowych kosztów mogłaby stanowić nadmierne obciążenie finansowe dla skarżącego.
Zauważyć przy tym należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został przez skarżącego uiszczony w prawidłowej wysokości w dniu 26 stycznia 2012 r. Sam wniosek natomiast o przyznanie prawa pomocy wpłynął do Sądu już po wniesieniu wpisu od skargi. Istotny jest w tym względzie, że wniosek taki wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.).
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i § 4, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.