Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie stwierdził u skarżącego J. S. choroby zawodowej "pod postacią obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem", ujętej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że J. S. w latach 1972-1990 był zatrudniony w S. Przedsiębiorstwie Transportowym w Ł. na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych, natomiast w latach 1990-1997 pracował jako kierowca w transporcie prywatnym. Pismem, które — co wynika z akt administracyjnych sprawy — wpłynęło do Przychodni Konsultacyjno-Diagno-stycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w dniu 18 grudnia 2003 r., skarżący został skierowany na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu z [...] nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego zawodowego uszkodzenia słuchu. W motywach orzeczenia wskazano, iż podstawą do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest stwierdzenie obustronnego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz.
U skarżącego stwierdzono co prawda ubytek słuchu typu ślimakowego w uchu prawym, jednak jego wielkość (23,3 dB) nie spełniła ww. warunków. W uchu lewym stwierdzono natomiast ubytek słuchu typu mieszanego z przewagą komponentu przewodzeniowego, którego wielkości nie da się obliczyć, ponieważ badany dla częstotliwości 3 kHz "nie podaje przewodnictwa powietrznego". Ubytek słuchu w uchu lewym nie spełnia również kryterium diagnostyczno-orzeczniczego. WOMP stwierdził ponadto, że badany od 1997 r. przebywa na zasiłku przedemerytalnym, co wyklucza możliwość rozpoznania choroby zawodowej. Zgodnie bowiem z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku ubytku słuchu wynosi 2 lata.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższego orzeczenia WOMP w Ł., Instytut Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu z [...] nr [...] stwierdził, że występujące u skarżącego zmiany w narządzie słuchu nie wykazują klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem, tj. takich zmian, które odpowiadałyby zapisowi zawartemu w pkt 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu zostało podniesione, że "zamiast obustronnego ubytku słuchu typu ślimakowego stwierdzono w uchu lewym ubytek słuchu typu mieszanego, który należy przyczynowo wiązać ze zmianami pozapalnymi ucha środkowego i nieżytem trąbek słuchowych."
Organ I instancji w toku postępowania zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o przekazanie dokumentacji dotyczącej pomiarów hałasu w kabinach kierowców w byłym Przedsiębiorstwie Transportowym Budownictwa w Ł., które było jednostką nadrzędną [...] Przedsiębiorstwa Transportowego w Ł.. Dokumentacja taka nie została odnaleziona. W tym stanie rzeczy organ I instancji stwierdził, że skarżący mógł pracować w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego (halasu), jednak skutki, jakie miała taka praca dla jego zdrowia, nie wypełniają kryteriów przewidzianych w przepisach wspomnianego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...).
Ponadto upłynął już okres 2 lat od momentu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważniało do rozpoznania choroby zawodowej, przewidziany w przepisach wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów.
W dniu 7 czerwca 2005 r. J. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący wskazał, że ma poważne problemy z lewym uchem oraz częściowo z prawym, w związku z czym musi korzystać z aparatu słuchowego. Ponadto wniósł o przeprowadzenie kolejnego badania w Instytucie Medycyny Pracy w S..
Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł.. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz roporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115) oraz art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji.
Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie kolejnych badań w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż wniosek taki jest bezzasadny, ponieważ przeprowadzone w toku postępowania przed organem I instancji badania były wnikliwe, szczegółowe i wyczerpujące. Organ II instancji wyjaśnił, że rozpatrując niniejszą sprawę przyjęto, że J. S. będąc 29 lat kierowcą, podczas prowadzenia pojazdów ciężarowych pracował w narażeniu na hałas. Jednocześnie organ podkreślił, że samo narażenia na czynnik mogący spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, co potwierdziły specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone w wyżej wym. jednostkach służby zdrowia. Organ II instancji zaznaczył, że nie ma podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli właściwa placówka orzecznicza nie dokonała rozpoznania klinicznego tej choroby.
Ponieważ w sprawie nie zostały spełnione wymogi zawarte w par. 2 ust. 1 wymienionego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 07.2002 r. zasadne było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję J. S. stwierdził, że jego choroba słuchu nadal postępuje.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny nie rozpoznaje zatem spraw merytorycznie, a bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji tzn. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając zaskarżoną decyzję w tym zakresie sąd nie stwierdził by organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego.
Skarżący został skierowany na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A spółka cywilna w Dz., przy czym powyższe skierowanie wpłynęło do Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w dniu 18 grudnia 2003 r. Do sytuacji prawnej skarżącego znajdą zatem zastosowanie, obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115).
Zgodnie z treścią załącznika do powyższego rozporządzenia chorobą zawodową jest m.in. "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz", przy czym "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego" wynosi 2 lata. Do ustalenia, iż pracownik (były pracownik) cierpi na wyżej opisaną chorobę zawodową, konieczne jest zatem w szczególności ustalenie typu uszkodzenia słuchu oraz wielkości tego uszkodzenia, przy czym ubytek słuchu o wskazanej wyżej wielkości musi być obustronny. Ponadto uszkodzenie słuchu nie może zostać uznane za chorobę zawodową, o ile w okresie 2 lat od dnia zakończenia zatrudnienia (w warunkach narażenia zawodowego) nie zostało ono udokumentowane.
W niniejszej sprawie stwierdzenie u J. S. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu nie było możliwe przede wszystkim, dlatego że upłynął już okres 2 lat, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Narażenie zawodowe skarżącego ustało z chwilą zakończenia pracy zawodowej w charakterze kierowcy, co nastąpiło w 1997 r., natomiast skierowanie na badania zostało wydane dopiero w grudniu 2003 r., czyli już po upływie wyżej wymienionego dwuletniego terminu.
Ponadto ubytek słuchu skarżącego nie osiągnął poziomu wskazanego w załączniku do rozporządzenia. Skarżący badany był dwukrotnie, najpierw w Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., a następnie w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Z obu opinii lekarskich wynika, iż ubytek słuchu w uchu prawym skarżącego nie spełnia kryterium wskazanego w rozporządzeniu tj. nie osiąga poziomu 45dB (w opinii WOMP ustalono go na poziomie 23,3 dB). Ta okoliczność — stosownie do powyższych rozważań — wyklucza zatem uznanie J. S. za osobę dotkniętą chorobą zawodową, niezależnie od stopnia uszkodzenia słuchu w drugim uchu.
Podkreślić także należy że zgodnie z § 7 pkt. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia,orzeczenie lekarskie wydane w wyniku ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, w tym wypadku Instytut Medycyny Pracy, jest ostateczne.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 ustawy 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270), oddalił skargę.