Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o zatrzymaniu M. W. prawa jazdy kategorii B1, B na okres 6 miesięcy od daty zwrotu dokumentu i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja powoduje, że skarżący nie może zgodnie z prawem prowadzić pojazdów. Naraża go to na konieczność korzystania z innych, bardziej kosztownych środków komunikacji i ponoszenia z tego tytułu wydatków. Kwota tych wydatków wzrasta wraz z upływem czasu, w ciągu którego zaskarżona decyzja pozostaje wykonalna. Wykonalność decyzji rodzi również zagrożenie wypowiedzenia skarżącemu umowy o pracę z uwagi na brak możliwości wykonywania przez niego poleceń służbowych związanych z odbywaniem podróży służbowych z wykorzystaniem pojazdów, co w konsekwencji może doprowadzić nawet do wypowiedzenia umowy o pracę. Nawet korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy może nie uchronić go przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami ewentualnej utraty pracy.
Dotychczasowy pracodawca z pewnością nie będzie zamierzał zatrudnić skarżącego, a informacja o trybie rozwiązania umowy o pracę zawarta w świadectwie pracy może skutecznie uniemożliwić skarżącemu podjęcie nowego, atrakcyjnego zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).
Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Zdaniem sądu wniosek skarżącego warunków tych nie spełnia. Skarżący nie przytoczył żadnych, konkretnych okoliczności, opisujących sytuację życiową czy majątkową, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za wysoce niewystarczające uznać trzeba bardzo ogólne wskazanie "na narażenie na konieczność korzystania z innych, bardziej kosztownych środków komunikacji i ponoszenia z tego tytułu wydatków", zagrożenie wypowiedzeniem umowy o pracę i brakiem możliwości podjęcia nowego, atrakcyjnego zagrożenia.
Skarżący nie wyjaśnił: na czym polega jego praca; czy z uwagi na charakter pracy posiadanie prawa jazdy jest koniecznym warunkiem jej wykonywania u aktualnego pracodawcy; jak często odbywa podróże służbowe i czy rzeczywiście konieczne jest wówczas korzystanie z pojazdów pracodawcy. Nie ulega wątpliwości, że co do zasady istnieją inne możliwości odbywania podróży służbowych niż tylko pojazdem kierowanym osobiście i wielu pracowników takie podróże służbowe odbywa, korzystając z innych środków komunikacji, które często są tańsze. Jednakże ze względu na brak jakichkolwiek informacji w tym zakresie nie jest w ogóle możliwa ocena potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania negatywnych dla skarżącego skutków, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
e.o.