Uzasadnienie
III SA/Łd 639/04
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 roku Nr 137, poz. 926 z późn. zmian.), art. 2521 i 2621 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (t.j. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 roku), w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004 roku Nr 68 poz. 623), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie zwrotu cła.
W sprawie ustalono, iż w dniu 14 sierpnia 2001 r. L. B. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzony z Niemiec samochód osobowy marki Renault Laguna (SAD nr [...]).
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i określił wysokość długu celnego na kwotę 1.301,10 PLN w miejsce zadeklarowanej w zgłoszeniu kwoty 971,50 PLN.
Od tej decyzji L. B. odwołał się do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, który decyzją z dnia [...] nr [...] zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
L. B. zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 370/02 uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł wskazując na konieczność uwzględnienia, przy ustaleniu wartości pojazdu, faktycznego stanu technicznego oraz ewentualnych usterek i uszkodzeń.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi celnemu I instancji.
W wyniku ponownego ustalenia wartości pojazdu określono ostatecznie wysokość długu celnego decyzjami z dnia [...] Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. oraz z dnia [...] Dyrektora Izby Celnej w Ł. L. B. nie zaskarżył decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...].
Ostatecznie ustalona kwota długu celnego wynosiła więc 1.152,30 PLN.
Wobec tego, iż L. B., na podstawie decyzji z dnia [...] Dyrektora Urzędu Celnego w Ł., uiścił kwotę 1.301,10 PLN, pozostała do zwrotu kwota 148,80 PLN.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. dokonał z urzędu zwrotu cła w kwocie 148,80 PLN.
Odwołanie od tej decyzji wniósł L. B., podnosząc że kwota cła została niewłaściwie naliczona. Przedstawił własne wyliczenie należności według zadeklarowanej wartości samochodu z faktury tj. 19.429 zł.. Wniósł jednocześnie o naliczenie odsetek od dnia 14 sierpnia 2001 r..
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] w uzupełnieniu swojej decyzji z dnia [...]r. nr [...] rozstrzygnął o odsetkach zgodnie z wnioskiem L. B. Zaś decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie zwrotu cła.
Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. B. zarzucając jej niezgodność z prawem, ale bez wskazania przepisów prawa które narusza. Wnosił po raz kolejny o uznanie zgłoszenia celnego z dnia [...] SAD nr [...] za prawidłowe, o poprawne obliczenie podatku akcyzowego, podatku VAT oraz uwzględnienie zysku importera i naliczenie odsetek. Jako uzasadnienie swojej skargi wskazał odmienne rozstrzygnięcie organów celnych w sprawie ustalenia wartości celnej sprowadzonego przez siebie samochodu Citroen C-5.
Skarga nie zawiera żadnych zarzutów odnoszących się do przedmiotu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stosownie do treścią art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego.
Zarzuty skargi odnoszą się w całości do ustalenia prawidłowości zgłoszenia celnego z dnia [...] SAD nr [...].
A kwestia ta została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], której L. B. nie zaskarżył do Sądu.
Ustalenia objęte tamtym postępowaniem są wiążące, a ich prawidłowość nie może być przez Sąd ponownie oceniana. Stanowią one podstawę orzekania w przedmiocie zwrotu cła. Zaskarżona przez L. B. decyzja z dnia [...] r. nr [...] dotyczy właśnie zwrotu cła i tylko w tym zakresie może być przez Sąd rozpoznana.
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. (Dz. U. nr 68, poz. 623) w art. 26 regulują, iż przepisy dotychczasowe / czyli kodeksu celnego / stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Zgodnie z art. 246 § 2 i 5 kodeksu celnego organ celny dokona zwrotu należności celnych, jeżeli stwierdzi przed upływem 3 lat od powiadomienia dłużnika, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna.
Przepis art. 250 § 3 stanowi, że od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.
Skarżący z tytułu długu celnego uiścił kwotę 1.301,10 złotych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy dług celny został określony na kwotę 1.152,30 złotych. Prawidłowo więc organ celny wyliczył, iż różnica między cłem uiszczonym a cłem należnym wynosi 148,80 złotych i podlega zwrotowi wraz z odsetkami od dnia uiszczenia kwoty podlegającej zwrotowi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.