Uzasadnienie
III SA/Łd 643/18
M. B. (dalej: wnioskodawczyni) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. z [...] (Nr [...]) w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy K. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
Uzasadniając wniosek strona oświadczyła, że zarówno ona jak i jej mąż byli osobami bezrobotnymi. Obecnie, od 2 lipca, wnioskodawczyni podjęła zatrudnienie. Wskazała także na fakt wychowywania trojga nieletnich dzieci. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie mężem i trojgiem dzieci (16 lat, 10 lat, 7 lat). Nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem, w dacie składania wniosku strona i jej mąż nie osiągali żadnych dochodów. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wykazała natomiast fakt posiadania oszczędności na kwotę 1.000 zł. Podniosła dalej, iż spłaca raty kredytu w kwocie 100 zł miesięcznie oraz zadłużenie w ZUS (200 zł miesięcznie). Ponosi także koszty wynajmu mieszkania.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym fakt, iż zarówno ona jak i jej mąż byli osobami bezrobotnymi. Wnioskodawczyni podjęła zatrudnienie dopiero od 2 lipca. Istotny jest także fakt wychowywania przez małżonków trojga nieletnich dzieci.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu, czy wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną wnioskodawczyni. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.