Uzasadnienie
W skardze z dnia 30 listopada 2009 r. M. P. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. oraz dalszych decyzji UMŁ w zakresie w jakim nie zapewniają lokalu zastępczego z możliwością stałego zameldowania. Ponadto, skarżący wniósł o przydzielenie mu lokalu zastępczego z możliwością zameldowania na pobyt stały.
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2009 r. wzywające do sprecyzowania skargi, M. P. w piśmie z dnia 15 grudnia 2009 r. wskazał, że skarga dotyczy Urzędu Miasta Ł. Referatu Budynków i Lokali w sprawie pozbawienia skarżącego lokalu, jak również meldunku.
W odpowiedzi na skargę z dnia 4 lutego 2010 r. Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie.
W dniu 25 lutego 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 19 marca 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącego z urzędu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie przedmiotu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 20 kwietnia 2010 r.
W piśmie z dnia 28 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi do dnia 14 maja 2010 r. z uwagi na brak możliwości spotkania ze skarżącym, który przebywa w Areszcie Śledczym w Ł. Wskazał, że do spotkania ze skarżącym doszło w dniu 28 kwietnia 2010 r., kiedy to otrzymał stosowne pełnomocnictwo. Do pisma załączono pełnomocnictwo procesowe.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 maja 2010 r. poinformowano pełnomocnika skarżącego, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest stosownie do treści art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany.
W dniu 18 maja 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego wskazujące, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Wskutek tego sąd administracyjny może ocenić całość ich postępowania. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji.
W przedmiotowej sprawie M. P. wniósł skargę na decyzję z dnia [...]r. nr [...], wydaną przez organ pierwszej instancji - Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie wymeldowania. Powyższa decyzja stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. Z załączonych akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący nie złożył od omawianej decyzji odwołania do organu II instancji. Wobec powyższego należy uznać, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Na marginesie wskazać również należy, że pełnomocnik skarżącego był wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie jaki akt jest jej przedmiotem w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Nałożony obowiązek nie został wykonany w terminie, bowiem wezwanie odebrano w dniu 20 kwietnia 2010r., zaś odpowiedzi udzielono w piśmie wysłanym do Sądu drogą pocztową w dniu 14 maja 2010r., czyli z uchybieniem siedmiodniowego terminu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
D.T.