Uzasadnienie
III SA/Łd 655/04
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B.K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 149 § 3 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Na podstawie załączonych akt administracyjnych Sąd ustalił, co następuje:
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] przyznał B.K. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 29 grudnia 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie tj. 120 % zasiłku podstawowego, określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2001 r. (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.).
Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż B.K. nie złożyła od niej odwołania w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a.
W dniu 24 marca 2003 r B.K. złożyła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] powołując się na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła, że w 2000 r nabyła prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasiłku dla bezrobotnych, gdy tymczasem powinna otrzymać zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego. Podała, że została zwolniona z pracy ze spółki A S.A. w Z. w wyniku zwolnienia grupowego w grudniu 2000 r. Spośród ponad 100 zwolnionych wówczas osób, tylko 6 złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi, który wydał korzystny dla nich wyrok. Po otrzymaniu tych wyroków we wrześniu 2002 r Starosta [...] zmienił decyzje w ich sprawach i przyznał prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej.
Wcześniej pozostałe osoby były zapewniane przez Zakładową Organizację Związkową, że nie jest konieczne “zarzucanie sądów sprawami",gdyż wystarczy uzyskanie korzystnych rozstrzygnięć w kilku przykładowych sprawach i organ administracji zmieni stanowisko w stosunku do pozostałych uprawnionych. Jednocześnie Kierownik PUP i jego pracownicy zapewniali, że nie ma żadnej szansy na zmianę zaskarżonych decyzji
Skarżąca podała, że zwróciła się do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej, powołując się zmianę decyzji w sprawach, w których orzekał NSA i uzyskała od niego informację, że wyroki dotyczą konkretnych osób, a decyzje co do pozostałych osób nie zostaną zmienione. W ocenie skarżącej, nie można uznać, że każda decyzja wydawana była indywidualnie. Indywidualnie mogły być rozważane tylko okoliczności prawa do zasiłku, natomiast to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie ponad 100 osób zwolnionych w jednym terminie na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, nie jest sprawą indywidualną.
Skarżąca wyjaśniła, że o jednej okoliczności, stanowiącej podstawę wznowienia postępowania – wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego - dowiedziała się w styczniu 2003 r, jednak wówczas nie wiedziała, że powinna wnosić o wznowienie postępowania.
Podkreśliła przy tym, że wyrok Sądu nie obligował organu administracji do przyznania skarżącym prawa do zasiłku, a jedynie nakazywał ponowne zweryfikowanie sprawy.
O tym, że organ administracji podjął decyzję na korzyść tych sześciu osób, a nie zmienił decyzji co do reszty uprawnionych, dowiedziała się w marcu 2003 r i w tym samym miesiącu złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Zachowała tym samym miesięczny termin do zgłoszenia wniosku, liczony od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z art. 148 § 1 k.p.a., gdyż istotną okolicznością jest zmiana decyzji przez PUP, a nie sam wyrok sądu.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wszczął postępowanie w przedmiocie “stwierdzenia czy istnieją przesłanki wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zasiłku przedemerytalnego", a decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie argumentując, że w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a ponadto podanie w przedmiotowej sprawie zostało złożone z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
Rozpoznając odwołanie B.K., decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] oraz poprzedzające tę decyzję postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 149 i 151 § 1 k.p.a. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 i 2 określa bowiem rodzaje decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Wśród decyzji tych, nie wymienia się decyzji o odmowie wznowienia postępowania, gdyż decyzja taka nie kończy postępowania, lecz odmawia jego wszczęcia. Jednocześnie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i decyzji odmawiającej wznowienia postępowania pozostaje ze sobą w sprzeczności i wypacza sens instytucji wznowienia postępowania jakim jest weryfikacja decyzji ostatecznych. Jednocześnie organ odwoławczy wyraził pogląd, że merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić w trybie art. 155 k.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] Starosta [...] po raz kolejny odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], argumentując jak w decyzji z dnia [...]. Organ podniósł ponadto, że wyroki NSA w sprawach indywidualnych nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji innych osób, które nie wyczerpały środków odwoławczych i nie zaskarżyły decyzji ostatecznych do NSA.
Od tej decyzji B.K. złożyła odwołanie w dniu 7 lipca 2003r. argumentując, tak jak we wniosku i wcześniejszych pismach, że jako podstawę wznowienia postępowania wskazuje wydanie przez organ administracji decyzji przyznających wybranym osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, o czym dowiedziała się w marcu 2003 r. Podkreśliła ponadto, że w swoim podaniu o zmianę decyzji ostatecznej podnosi, że jej decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję (a nie orzeczenie sądu), która została następnie zmieniona.
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] i również przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że odmowa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a., następuje w drodze decyzji tylko w sytuacji, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych lub gdy podanie o wznowienie postępowania strona złożyła z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 k.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę należało więc ustalić, czy został przekroczony termin z art. 148 § 1 k.p.a. Jeżeli termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został przekroczony, to organ pierwszej instancji winien wydać decyzje o odmowie wznowienia postępowania, jeżeli zaś nie został przekroczony, winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w celu ustalenia, czy zachodzą przyczyny wznowienia.
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], gdyż pismo o wznowienie postępowania zostało złożone po terminie. Informacje o wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o podwyższenie wysokości zasiłku przedemerytalnego, B.K. powzięła bowiem w styczniu 2003 r., natomiast podanie o wznowienie postępowania złożyła dopiero w dniu 24 marca 2003 r., a więc po terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
Niezależnie od tego organ wskazał, że wyroków NSA, wydanych w indywidualnych sprawach nie można traktować jako przesłanki do zmiany decyzji większej grupie osób. Wyjaśnił, że NSA nie zmienił decyzji w przedmiotowych sprawach lecz wskazał tylko przesłanki jakie należy zbadać przy ponownym rozpatrywaniu spraw. Po zbadaniu wskazanych przesłanek, wydano stosowne decyzje. Jednocześnie organ I instancji powołał się na Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów NSA z 21 października 2002r. sygn. OPS 10/02, która wyjaśniła wątpliwości prawne powstające na tle art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
W dniu 24 września 2003 r. B.K. wniosła kolejne odwołanie, w którym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty. Dodatkowo podniosła, że uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA, na którą powołał się organ I instancji, ogłoszona została przed wydaniem decyzji przyznających “wybranym" osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, a mimo tego decyzje te zostały wydane.
Decyzją z dnia [...], stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) ocena prawna zawarta w orzeczeniu NSA wiąże organ administracji publicznej w danej sprawie, nie stanowi jednak samoistnej podstawy do uchylenia czy zmiany decyzji ostatecznych wydanych w innych w sprawach, nie będących przedmiotem postępowania sądowego. Z tego względu w sprawach, w których na skutek złożonych skarg doszło do wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków, zawierających ocenę prawną, że ustalenia w zakresie zwolnień 100 osób w okresie 3 miesięcy nie dotyczą jednego zakładu pracy, gdyż to nie wynika z brzmienia art. 37 j ust. 5 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ administracji, rozpatrując sprawę ponownie, zobowiązany był uwzględnić stanowisko Sądu.
Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż w ocenie B.K. powzięcie wiadomości o treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o podwyższenie wysokości zasiłku przedemerytalnego do 160 % zasiłku podstawowego było okolicznością stanowiącą podstawę złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, przyznającą jej prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasiłku podstawowego.
Ponadto organ wskazał, że nie ma również wątpliwości, iż o tej okoliczności B.K. dowiedziała się w miesiącu styczniu 2003r. Wynika to jednoznacznie z treści podania o wznowienie postępowania, które skarżąca złożyła w dniu 24 marca 2003 r.
Ponieważ w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, Wojewoda [...] stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania B.K. złożyła z uchybieniem terminu, o jakim mowa w ww. przepisie.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła ponownie, że jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała nie fakt wydania wyroków przez NSA, a rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach wydanych przez Urząd Pracy, o których powzięła wiadomość w marcu 2003 r. Dlatego nie zgadzała się z ustaleniem, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła po upływie terminu. W ocenie skarżącej skoro organ administracji zweryfikował swoje stanowisko w stosunku do kilku osób, to decyzja taka wiąże go też w innych – takich samych sprawach. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza także art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym rozpoznawane były jeszcze dwie skargi B.K.: 1/ na postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] (sygn. 3 II SA/Łd 459/03) i 2/ na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej (III SA/Łd 654/04).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy (p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem skargi skierowanej do Sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] o odmowie wznowienia postępowania, wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (W. Dawidowicz Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu Warszawa 1983 r. str 242). Kodeks postępowania administracyjnego opiera dopuszczalność wznowienia postępowania na dwóch zasadniczych przesłankach: rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną i wystąpienia jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia.
W tzw. fazie wstępnej, poprzedzającej podjęcie postanowienia o wznowieniu postępowania, obowiązkiem organu administracyjnego jest zbadanie, czy podana we wniosku o wznowienie postępowania przyczyna mieści się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 bądź 145 a § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie. Ustalenie, że wymogi formalne zostały spełnione, obliguje organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), a następnie przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do oceny przyczyn wznowienia i przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie merytoryczne.
Ustalenie przez organ, że nie zostały spełnione wymogi formalne oznacza konieczność wydania decyzji o odmowie wznowienia. Odmowa wznowienia postępowania, a więc wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, tzn. gdy z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną postępowania zakończonego decyzją, co do której wznowienia postępowania żąda bądź z przyczyn przedmiotowych, a więc gdy żądanie dotyczy np. decyzji nieostatecznej lub gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez stronę z uchybieniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a., a brak jest podstaw do ich przywrócenia, bądź gdy w podaniu o wznowienie postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. (patrz wyrok NSA z 3 kwietnia 2001 r sygn. V S.A. 419/00 – niepublikowany, wyrok NSA z 24 marca 1998 r II S.A. 122/98 – ONSA 1999/2/53, wyrok NSA z 17 listopada 1998 r sygn. IV S.A. 1961/96 – niepublikowany).
Podkreślić należy, że przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia; może natomiast być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydając decyzję odmawiającą wznowienia uznał, że B.K. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] złożyła z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia.
We wniosku o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Jednocześnie, jako istotną okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w jej sprawie, skarżąca wskazywała wydanie przez Starostę Powiatu [...], w sprawach sześciu innych osób (po wydaniu w tych sprawach wyroków przez NSA), decyzji przyznających zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % zasiłku dla bezrobotnych zamiast 120%.
Skarżąca podała, że o wyrokach Sądu Administracyjnego w tych sprawach dowiedziała się w styczniu 2003 r., jednak wówczas nie wiedziała, że powinna wnosić o wznowienie postępowania" W związku z tym, jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania wskazuje decyzje Starosty Powiatu [...] przyznające 6 osobom, które wcześniej wniosły skargi do NSA, zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości. Uważała, że nie można mówić, że decyzje w sprawach ok. 100 osób zwolnionych w tym samym czasie i z tych samych przyczyn, były wydawane indywidualnie. “Indywidualnie mogły być rozważane tylko okoliczności prawa do zasiłku, natomiast to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie ponad 100 osób /.../ nie jest sprawą indywidualną." Dlatego, jak należy wnosić z jej pism, uważa, że decyzja wydana w jej sprawie [...] wydana została w oparciu o inną decyzję, która została następnie zmieniona (patrz odwołanie skarżącej z 8.07.2003 r). Ponieważ o decyzjach tych skarżąca uzyskała informację w marcu 2003 r i w marcu 2003r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania uważała, że zachowała termin określony w art. 148 § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu, organy administracji trafnie oceniły, że stanowisko takie nie jest uzasadnione.
Informację o korzystnych dla sześciu osób wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi, uchylających decyzje organów obu instancji, skarżąca, co sama przyznaje, uzyskała w styczniu 2003r. Już w styczniu 2003 r. skarżącej znana była przyjęta przez NSA w tych wyrokach wykładnia art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz128 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie zarejestrowania skarżącej w PUP. Na to stanowisko Sądu tj. że zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy został rozwiązany po dniu 1 lipca 1996 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, przy czym osoby te mogą być zwolnione z w więcej niż jednego zakładu pracy - skarżąca powoływała się już we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...].
Wydanie następnie przez organ administracji decyzji, przyznających sześciu osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, było tylko kolejnym potwierdzeniem tej samej wiadomości, którą skarżąca wskazuje jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w jej sprawie. Dlatego organy administracji trafnie uznały, że 30 dniowy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należało liczyć od stycznia 2003 r. Termin jednego miesiąca biegnie bowiem od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie dopiero od dnia, w którym prawidłowo, jej zdaniem, oceniła znaczenie tej okoliczności.
Oznacza to, że skarżąca składając podanie o wznowienie postępowania 24 marca 2003 r., nie zachowała terminu z art. 148 § 1 k.p.a.
Niezależnie od powyższej oceny wskazać należy, że w ocenie Sądu, okoliczności zawarte we wniosku o wznowienie postępowanie, bez dokonywania ich merytorycznej oceny, nie wskazują na formalne istnienie wskazanej przez skarżącą podstawy a art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja z dnia [...] przyznająca skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego nie była wydawana ani w oparciu o inną decyzję ani o orzeczenie sądu.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że system nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, który składa się z: postępowania w sprawie wznowienia postępowania, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej,oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Okoliczności wynikające z akt sprawy wskazują, że merytorycznie sprawa skarżącej powinna być rozpoznana w trybie art. 155 k.p.a. tj. z wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Z urzędu Sądowi wiadomo, że skarżąca złożyła także taki wniosek i w ramach tego postępowania sprawa została rozpoznana merytorycznie (sygn. III S.A./Łd 654/04).