Uzasadnienie
III SA/Łd 661/18
A. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Kuratora Oświaty z [...] (Nr [...]) w przedmiocie skreślenia z listy uczniów technikum. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu sądu – urzędowy formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie jest właścicielem domu, mieszkania, ani żadnej innej nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem uzyskuje dochody w kwocie 1.600 zł. Nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, ani oszczędności. Nadmienił, że jest osobą niepełnosprawną z orzeczoną tzw. pierwszą grupą. Wskazał na ponoszone bieżące wydatki, w tym m.in.: opłatę za mieszkanie, energię elektryczną, telefon, media – ok. 500 zł. Dodatkowo wskazał na fakt ponoszenia kosztów leczenia i leków.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, fakt, iż jest osobą niepełnosprawną. Istotne jest przy tym, że dochód skarżącego zamyka się kwotą ok. 1.600 zł. Skarżący nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Z osiąganego dochodu ponosi bieżące koszty utrzymania, w tym: opłatę za mieszkanie, energię elektryczną, telefon, wodę – ok. 500 zł. Dodatkowo wskazał na fakt ponoszenia kosztów na leki i leczenie. Wskazane wydatki nie obejmują kosztów wyżywienia.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.