Uzasadnienie
III SA/Łd 662/13
Pismem z dnia 14 maja 2013 r. D. P. i P. P. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. (Nr XLIV/826/12) w przedmiocie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Miasta Lodzi na lata 2012 – 2016". W treści skargi skarżący sformułowali wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając następnie, po wezwaniu Sądu, wypełnione formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF" (każdy ze skarżących osobno).
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący P. P. oświadczył, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Jedyny dochód gospodarstw domowego stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę skarżącego w wysokości 1.920 zł. Skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Wskazał także na ponoszone koszty utrzymania mieszkania komunalnego – czynsz ok. 470 zł miesięcznie, energia elektryczna – ok. 90 zł miesięcznie, gaz – ok. 25 zł. Z treści uzasadniania wniosku wynika również, że żona skarżącego opiekuje się schorowaną matką, wymagającą stałej, całodobowej opieki, stąd też – jak wyjaśniła D. P. – nie podejmuje pracy zarobkowej. Zgodnie z oświadczeniem skarżący nie posiada także żadnych zgromadzonych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi dochód z tytułu wynagrodzenia w wysokości 1.920 zł brutto miesięcznie. Nie posiada żadnych oszczędności. Miesięczne koszty utrzymania to kwota rzędu ok. 600 zł (utrzymanie mieszkania). Ponadto skarżący niewątpliwie inne tzw. bieżące koszty utrzymania (wyżywienie, środki czystości, leki).
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.