Uzasadnienie
III SA/Łd 664/10
Pismem z dnia 2 grudnia 2010 r. A. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy wydania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając urzędowy formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M. K., synem D. K. (13 lat) i córką I. K. (6 lat). Skarżący nie jest właścicielem domu ani mieszkania, a zajmuje lokal mieszkalny – na zasadzie umowy użyczenia – będący własnością jego matki. Jest natomiast właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 0,45 ha. Zgodnie z oświadczeniem, jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowi dochód skarżącego z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 550 zł netto. Skarżący wskazał we wniosku także na fakt ponoszenia bieżących kosztów utrzymania, które wyliczył na ogólną kwotę ok. 1.082 zł. Jak przy tym wyjaśnił, w pokrywaniu wydatków pomagają mu rodzice.
Z dodatkowych informacji uzyskanych w związku z wezwaniem skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w roku 2010 r. skarżący uzyskał dochód brutto w wysokości 5.483,11 zł, a dochód netto wyniósł 1.678 zł. Żona skarżącego natomiast, również prowadząca działalność gospodarczą, osiągnęła w roku 2010 dochód brutto w kwocie 7.684,31 zł, a netto 1.792 zł. Z załączonych wydruków rachunków bankowych skarżącego i jego żony wynika, że na dzień 19.01.2011 r. saldo pierwszego z rachunków wynosiło 3,61 zł, natomiast na drugim ze wskazanych rachunków zanotowano debet w wysokości 35,38 zł. Zgodnie z oświadczeniem skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że obecne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi jedynie dochód z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w kwocie ok. 550 zł netto. Co istotne, skarżący ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Z osiąganego dochodu skarżący pokrywa także koszty bieżącego utrzymania. Nie posiada przy tym żadnych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Ponadto, jak wskazał sam skarżący, wobec jego trudnej sytuacji finansowej, pomocy udzielają mu rodzice.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego i jego rodziny. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.