Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /.../ (Dz. U. nr 154 z 2001 r. poz.1793) i art. 10 ust. 4 pkt 2, art 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 z 2004 r. poz. 1001) w związku z art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. (t. j. Dz. U. nr 6 z 2001 r. poz. 56 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. P. z dnia 15 lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] przyznającej prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 5 września 2001 r. w kwocie zaliczkowej oraz umorzenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa do tego świadczenia jako bezprzedmiotowego.
W sprawie ustalono, iż J. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu [...].
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 37 k ust. 1 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przyznał J. P. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 5 września 2001 r. wypłacając je, do czasu otrzymania decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury, w kwocie zaliczkowej.
Po otrzymaniu decyzji organu rentowego z dnia [...] o odmowie ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego wobec niespełnienia warunku posiadania 40 letniego stażu pracy (nieuwzględnieniu okresu pracy w gospodarstwie rolnym) Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie świadczenia przedemerytalnego (decyzja z dnia [...]).
W jego wyniku uchylił decyzję o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego w wysokości zaliczkowej i przyznał prawo do zasiłku przedemerytalnego (decyzja z dnia [...]).
Po rozpatrzeniu odwołania J. P. od tej decyzji organ II instancji utrzymał ją w mocy (decyzja z dnia [...]).
J. P. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r., w sprawie sygn. akt II S.A./Łd 126/02, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na naruszenie zasad wznowienia postępowania administracyjnego oraz nie ustosunkowanie się organów administracji do wszystkich zarzutów skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż organ administracji w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego winien po wznowieniu uchylić decyzję o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...], decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] nr [...], dotyczącą świadczenia przedemerytalnego oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania J. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 5 września 2001 r. jako bezprzedmiotowe.
Pismem z dnia 15 lutego 2004 r. J. P. odwołał się od decyzji z dnia [...] nr [...] podnosząc, że w jej uzasadnieniu przywołano te same argumenty, z uwagi na które Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone wcześniej decyzje.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] zawiesił postępowanie w sprawie świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, że powodem zawieszenia było wystąpienie J. P. na drogę sądową przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w sprawie odmowy ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...] stwierdził, że kwestia ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego (w szczególności ustalenie okresu uprawniającego do emerytury), stanowi w przedmiotowej sprawie zagadnienie wstępne i ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji organu I instancji.
Na powyższe postanowienie J. P. złożył zażalenie do Ministra Gospodarki i Pracy.
Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, bowiem J. P. nie wykazał że postępowanie przed sądem powszechnym zostało zakończone (postanowienie z dnia [...] nr [...]).
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P. z dnia 15 lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P. z dnia 15 lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] orzekającej o uchyleniu decyzji przyznającej prawo do świadczenia przedemerytalnego w kwocie zaliczkowej i o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
Na decyzję w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który uchylił ją wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 792/04. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ uchybił obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Wskazał, iż materiał ten nie zawiera utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] dotyczącej zasiłku przedemerytalnego, odwołania skarżącego od tej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie świadczenia przedemerytalnego, a także decyzji z dnia [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego.
W wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 15 lutego 2004 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego.
Na powyższą decyzję J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i podniósł, że pomimo upływu 3 lat od dnia złożenia dokumentów o przyznanie świadczenia przedemerytalnego nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi. Skarga ta była rozpoznawana pod sygn. akt III S.A./Łd 389/05 w dniu 8 września 2005 r.
W tej sprawie skarżący cofnął skargę i Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2005 r. umorzył postępowanie.
Na rozprawie w dniu 8 września 2005 r. skarżący oświadczył także, iż wnosząc skargę w sprawie sygn. akt III SA/Łd 792/04 w dniu 2 sierpnia 2004 r. skarżył całość sprawy, tzn. dwie decyzje Wojewody [...] obie z dnia [...], jedna o numerze [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego, druga o nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Organ udzielając w dniu 17 sierpnia 2004 r. odpowiedzi na tę skargę odniósł się jedynie do decyzji o numerze [...] w sprawie zasiłku przedemerytalnego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy w dniu 19 stycznia 2005 r. uchylił tę decyzję.
Natomiast nie została rozpoznana sprawa skargi na decyzję w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.
W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału zarządził wpisać skargę J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego pod nowy numer -
III S.A./Łd 668/05 i skarga na tę decyzję podlega rozpatrzeniu przez Sąd w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, iż fakt nie spełniania przez skarżącego przesłanek określonych w art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., tj. 4 września 2001 r. został potwierdzony wyrokami Okręgowego Sądu Pracy w Ł. sygn. akt [...] i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] sygn. akt [...], a ponadto argumenty skarżącego dotyczące pracy w szczególnych warunkach oraz pozostawania bez pracy w stanie wojennym nie były podnoszone i dokumentowane w postępowaniu przed organami administracji, ani w postępowaniu przed sądami pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego bądź prawa materialnego.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Przez ocenę prawną, o której stanowi przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem.
Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub też możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą.
W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A./Łd 126/02 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż organ administracji w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego winien po wznowieniu uchylić decyzję o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Ta ocena prawna wiąże organ oraz Sąd w niniejszej sprawie.
Organ zastosował się do oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny i w decyzji z dnia [...] uchylił decyzję z dnia [...] nr [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego jako bezprzedmiotowego.
Przyjąć w tej sprawie należy, iż od dnia wydania wyroku stan faktyczny nie zmienił się, gdyż żądanie skarżącego zaliczenia okresu wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców – nie zostało uwzględnione i okres ten nie mógł być zaliczony do okresu zatrudnienia wymaganego do emerytury lub renty, gdyż w tym przedmiocie zapadł prawomocny wyrok sądu powszechnego.
Skarżący zatem na dzień rejestracji to jest na dzień 4 września 2001r. miał 58 lat posiadał łączny okres zatrudnienia w wysokości 38 lat 1 miesiąc i 1 dzień a z ostatniego miejsca pracy został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Nie spełniał zatem żadnej z przesłanek określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. (t. j. Dz. U. nr 6 z 2001 r. poz. 56z późn. zm.) mającego w tym wypadku zastosowanie na mocy art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 z 2004 r. poz. 1001).
Przyjąć także należy w świetle art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 z 2004 r. poz. 1001), iż stan prawny w tej sprawie również nie uległ istotnej zmianie od czasu wydania cytowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wyrok ten zapadł 27 listopada 2003 r. a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /.../ (Dz. U. nr 154 z 2001 r. poz.1793).
Zatem zarzut pełnomocnika skarżącego zawarty w głosie do protokołu a dotyczący interpretacji a contrario art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /.../ (Dz. U. nr 154 z 2001 r. poz.1793) nie można uznać w tej sytuacji za zasadny.
Skoro bowiem nie doszło ani do istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, ani do wzruszenia wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem organ administracji i Sąd mają obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.
Na podstawie § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348) Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 307,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
- - ---------------------- 7 6