Uzasadnienie
W dniu 13 lutego 2013 r. J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. oraz Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania
Zarządzeniem w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 383/13 z dnia 27 maja 2013 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania, które decyzje są przedmiotem jej skargi.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2013 r. skarżąca wskazała, że przedmiotem skargi są decyzje: nr [...], nr [...], nr [...] oraz decyzja nr [...] z dnia 30 stycznia 2013 r.
Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia 2 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnieść można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z treści powyżej powołanych przepisów wynika, iż kontrola sądowa traktowana jest jako element wieńczący system weryfikacji działań (aktów) administracji, a nie pierwszego czy też dominującego ogniwa tego systemu. Z tego względu prawo wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Obowiązek ten, wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania.
Zgodnie z treścią art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 t. j. ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie.
Należy przy tym zaznaczyć, że decyzją z dnia 22 grudnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję z dnia 2 listopada 2011 r. nr [...]. Skarżąca wniosła zatem odwołanie od decyzji organu I instancji do właściwego organu odwoławczego, tym samym wyczerpała dostępne jej środki zaskarżenia w rozumieniu k.p.a. w prawidłowym trybie. Nie ulega jednak wątpliwości, że złożona do sądu skarga dotyczyła decyzji organu I instancji, co wynika wprost z pisma skarżącej z dnia 14 czerwca 2013 r. (k. 4 akt sądowych).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Z powyższych przyczyn, orzeczono jak w postanowieniu.