Uzasadnienie
III SA/Łd 684/18
H. J. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, przedkładając następnie – na żądanie Sądu – wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedyne jej dochody stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 1.181,99 zł. Skarżący, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Nie posiada także żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wskazał na ponoszone koszty opłat za zajmowany lokal mieszkalny w kwocie 459 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. h) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest dodatek mieszkaniowy. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. h) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącego w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta on już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Zgodnie natomiast z treścią art. 249a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. h) w zw. art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
dc