Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 roku, nr [...]
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a., uznał zażalenie Prezydenta Miasta [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. za bezprzedmiotowe.
W dniu 28 maja 2013 roku na powyższe postanowienie Prezydent Miasta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. W dniu 23 maja 2013 roku strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270)- dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Analiza treści powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 kwietnia 2013 roku o uznaniu zażalenia Prezydenta Miasta [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. za bezprzedmiotowe.
Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydane zostało w trybie art. 37 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on jednak w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie rozstrzygnąć. Podzielając jednak powszechnie przyjęte w orzecznictwie i nauce prawa stanowisko, należy wskazać, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Postanowienie to jest zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego brak jest uregulowania, które ustanawiałoby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463).
Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem wskazać, że postanowienie o uznaniu zażalenia na niezałatiwenie sprawy w terminie za bezprzedmiotowe, wydane na podstawie art. 37 k.p.a. jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego też względu nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w powołanym powyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, Sąd skargę odrzucił.. O zwrocie wpisu sądowego orzekł zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.