Uzasadnienie
III SA/Łd 7/07
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 58 § 1 i 2 i art. 129 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], wydanej po wznowieniu postępowania, orzekającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania J. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Na podstawie załączonych akt administracyjnych ustalono, iż decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] doręczono stronie skutecznie w dniu 24 lipca 2006 roku w sposób określony w art. 42 § 1 k.p.a., tj. do rąk własnych. Powyższa decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
W dniu 25 września 2006 roku J. K. złożył w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. pismo, które po złożeniu wyjaśnień przez skarżącego w dniu 10 października 2006 roku, zostało potraktowane jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz jako wniosek o natychmiastową wypłatę kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wypłaconym a należnym zasiłkiem dla bezrobotnych.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dniu od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy została ogłoszona ustanie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Mając na uwadze, że decyzja została doręczona skarżącemu 24 lipca 2006 r., termin do wniesienia odwołania minął 7 sierpnia 2006 r. Organ podkreślił, iż po złożeniu przez skarżącego w dniu 25 września 2006 roku pisma w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł., organ I instancji w dniu 4 października 2006 roku skierował do zainteresowanego wezwanie do osobistego lub listownego wyjaśnienia charakteru złożonego pisma, wskazując, że ustalenie charakteru złożonego w dniu 25 września 2006 roku pisma ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z intencją wnioskodawcy. Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 w Ł. wyjaśnił zainteresowanemu, że powinien w sposób niebudzący wątpliwości określić, czy jego pismo z dnia 25 września 2006 roku jest odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], czy też jest wnioskiem mającym inny charakter.
W ocenie organu odwoławczego J. K. w dniu 10 października 2006 roku wyjaśnił w sposób jednoznaczny, jaki charakter ma jego pismo złożone w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł., tj. wskazał, iż stanowi ono w istocie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], ale równocześnie jest wnioskiem o natychmiastową wypłatę kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wypłaconym, a należnym, jego zdaniem zasiłkiem dla bezrobotnych, wraz z odsetkami. Skarżący złożył powyższe wyjaśnienie po rozmowie z Kierownikiem Działu Odwołań i Kontroli Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł., podczas której udzielono mu informacji o okolicznościach, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W uzasadnieniu Wojewoda [...] zaznaczył, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania i jednocześnie nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, mimo, że był świadomy tego, iż składa je po terminie 14 dni od dnia otrzymania przedmiotowej decyzji. A zatem, zważając na datę wniesienia przez skarżącego odwołania od wyżej wymienionej decyzji organu I instancji, tj. 25 września 2006 roku, Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie Wojewody [...] J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W swoim środku zaskarżenia zakwestionował zasadność postanowienia podkreślając, że to Powiatowy Urząd Pracy naruszył art. 35 § 1 i 3 k.p.a., gdyż nie załatwił jego wniosku o podwyższenie zasiłku z dnia 4 maja 2006 r. do dnia 4 lipca 2006 r. Dlatego, w jego ocenie, rozpatrywanie orzeczeń wydanych po dniu 4 lipca 2006 r. stało się bezprzedmiotowe. Skarżący wskazał też, że nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo - żądanie z dnia 25 września 2006 roku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił także, że sprawa dotycząca wypłaty zasiłku dla bezrobotnych wraz z odsetkami została zakończona wydaniem postanowienia w dniu [...] o przekazaniu sprawy według właściwości Dyrektorowi PUP Nr 1 w Ł., działającemu z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpoznaniu zażalenia J. K., utrzymał mocy to postanowienie
Podczas rozprawy w dniu 14 czerwca 2007 roku skarżący popierał swoją skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004 roku sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 w/w ustawy należy liczyć z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 57 k.p.a. § 1 tego przepisu, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie (w niniejszej sprawie doręczenie skarżącemu odwołania), przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. została doręczona skarżącemu w dniu 24 lipca 2006 roku. Data ta nie jest kwestionowana przez skarżącego. Zatem od 25 lipca 2006 roku rozpoczął bieg 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 7 sierpnia 2006 roku. W sprawie jest niesporne, iż J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji w dniu 25 września 2006 roku, a zatem po upływie 14 dniowego terminu do jego wniesienia. Fakt, że pismo z dnia 25 września 2006 roku jest odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], skarżący potwierdził w dniu 10 października 2006 roku, (dowód: adnotacja na piśmie z dnia 25 września 2006 roku, podpisana przez skarżącego).
Ustalenie czy odwołanie J. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a., ma decydujące znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania /.../ stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)[ patrz wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r. IV SA 2294/96 – LEX nr 45698].
Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie miał innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Innymi słowy stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (niepublikowany wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 roku, SA/Gd 1482/96). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 roku, SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Wojewoda [...] wydał, więc prawidłowe rozstrzygnięcie.
Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 35 § 1 i 3 k.p.a., co miałoby usprawiedliwiać niezachowanie terminu przez skarżącego, stwierdzić należy, że wydanie przez organ administracji publicznej orzeczenia po upływie terminu załatwienia sprawy, określonego w tym przepisie, nie ma żadnego wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.)
W świetle powyższego uznać należy, iż nie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania. W ocenie Sądu postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.