Uzasadnienie
III SA/Łd 70/15
Pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] ([...]) w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i zobowiązania do dokonania z tego tytułu opłaty. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedkładając następnie – po wezwaniu Sądu - formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku wskazała na trudną sytuację życiową, w szczególności swój stan zdrowia i trudności finansowe. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie dwiema córkami (21 lat i 20 lat). W oświadczeniu o stanie majątku wskazała, że jest właścicielką mieszkania o powierzchni 56 m2 (jak wyjaśniła obciążonego hipoteką) oraz działki rolno-budowlanej o powierzchni 1.106 m2 i działki rekreacyjnej o powierzchni 385 m2. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącej stanowi wynagrodzenie jednej z córek z tytułu umowy o pracę w kwocie 3.200 zł. Skarżąca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Nadmieniła, że ma zobowiązania finansowe wobec banku i najbliższej rodziny (rata kredytu wynosi 650 zł) opłaca też bieżące koszty utrzymania mieszkania i media w kwocie ok. 850 zł. Dodała, iż obecnie oczekuje na operację i ma wyznaczony termin przyjęcia do szpitala, co uniemożliwia jej nawet staranie się o pracę.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż całkowity dochód w gospodarstwie domowym skarżącej zamyka się kwotą 3.200 zł, a średnio miesięcznie na jednego członka rodziny ok. 1.000 zł. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych.
Istotne jest natomiast, że sama jest osobą chorą, obecnie oczekuje na operację, a wskazany dochód – z którego utrzymuje się skarżąca i jej dwie córki – to dochód jednej z córek z tytułu umowy o pracę.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, zachodzą przesłanki do uznania, ze skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.