Uzasadnienie
A Spółka z o.o. w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż Spółka wniosła dwie skargi tej samej treści na decyzję z dnia [...] nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołany przepis określa przesłanki dopuszczalności skargi, przy czym przesłanki te mogą być ujmowane w szerokim i wąskim znaczeniu. W pierwszym przypadku przez dopuszczalność skargi należy rozumieć m.in. spełnienie przez skargę wymogów formalnych jako pisma procesowego czy zachowanie terminu, w wąskim znaczeniu natomiast przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie od jakiego rodzaju działalności (formy działania) organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W doktrynie podkreśla się, że przesłanki sensu stricto to dwa najistotniejsze elementy postępowania sądowoadministracyjnego, mające czysto materialny charakter. W każdym więc przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest obowiązany skargę odrzucić (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 276 i n. czy J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 116).
Zważywszy na powyższą regulację uznać należało, iż wniesiona przez skarżącą Spółkę w niniejszej sprawie skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem jest niedopuszczalna. Skarga ta jest bowiem drugą skargą o tej samej treści wniesioną przez Spółkę na tę decyzję. Sądowi z urzędu jest wiadomo, iż skarga Spółki na tę decyzję została przekazana przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. przy piśmie z dnia [...] zaś skarga ta została zarejestrowana pod syg. akt III SA/Łd 707/16. Obie skargi są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Ich porównanie dowodzi, iż mają one identyczną treść, oparte zostały na tych samych zarzutach i sformułowano te same argumenty w ich uzasadnieniu. Oznacza to, iż na zaskarżoną w tej sprawie decyzję Spółka złożyła dwie skargi. Wcześniejsze wniesienie przez Spółkę skargi na tę decyzję oznacza, iż postępowanie sądowe prowadzone pod syg. akt III SA/Łd 707/16 w przedmiocie kontroli jej legalności jest w toku.
Ta okoliczność mieści się w wynikającej z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Takie stanowisko w analogicznym stanie faktycznym zajął również WSA w Kielcach w postanowieniu z dnia 25 lutego 2010r., II SAB/Ke 5/10, LEX nr 1685593, którym to postanowieniem odrzucił kolejną skargę wniesioną przez ten sam podmiot w tej samej sprawie w sytuacji, gdy pierwsza skarga nie została jeszcze rozpoznana.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
d.j.