Uzasadnienie
Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. orzeczeniem z dnia [...] r. / bez oznaczenia numeru/, wydanym na podstawie art. 6 b ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 i art. 6 b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) postanowił zaliczyć E. A. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
E. A. została pouczona, iż od orzeczenia przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania, w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia.
E. A. odebrała orzeczenie w dniu [...] r.
W dniu [...] r., to jest przed doręczeniem jej orzeczenia, wniosła do Starosty Powiatu T. skargę na procedury występujące w pracy lekarza komisji do spraw orzekania o niepełnosprawności.
W piśmie przewodnim z dnia [...] r. skierowanym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. (data wpływu do organu odwoławczego [...] r.) poinformowała o wystąpieniu do starosty z pisemną skargą na tryb i zakres działania komisji ds. orzekania o niepełnosprawności. Do chwili obecnej nie otrzymała odpowiedzi na tę skargę. W swoim piśmie wyjaśniła ponadto, że nie ma zamiaru odwoływać się do komisji wojewódzkiej w kategoriach merytorycznych, tylko dlatego, że komisja powiatowa w sposób bezmyślny i nieprofesjonalny, przy braku poszanowania etyki lekarskiej nie realizuje swoich podstawowych obowiązków.
Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. w dniu [...] r. wydał orzeczenie Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności E.A.
W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe w związku z wycofaniem w dniu [...] r. przez osobę zainteresowaną odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia [...] r.
E. A. odwołała się od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. Ł. do Sądu Rejonowego w P. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W piśmie procesowym z dnia [...] r. ponownie wyjaśniła, iż nie składała odwołania od decyzji z dnia [...] r. i nie godzi się aby powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności kierował odwołanie do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.
Sąd Rejonowy w P. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...] uznał swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania jako właściwemu rzeczowo i miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 2 kwietnia 2008 r. E. A. poparła skargę i wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według złożonego zestawienia. Oświadczyła, że nie było jej zamiarem składanie odwołania, lecz skargi do Starosty Powiatu T. na procedury występujące w pracy lekarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.)
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. jako podstawę prawną swojego orzeczenia wskazał przepisy art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) oraz § 19 ust.3 pkt 1 w zw. z § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15.07.2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139, poz. 1328).
Art. 6 ust. 1 powołanej ustawy dotyczy powołania wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności w drugiej instancji. Przepis § 19 ust. 3 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r. uprawnia wojewódzki zespół do wydawania orzeczeń o umorzeniu postępowania. Orzeczenie takie zapaść może w przypadku wycofania wniosku - § 12 ust. 2 w zw. z § 17 tego rozporządzenia.
Organ odwoławczy władny był umorzyć postępowanie odwoławcze w przypadku faktycznego wycofania odwołania przez skarżącą. Jednakże z treści załączonych do akt pism skarżącej, to jest skargi z dnia [...] r. skierowanej do Starosty Powiatu T. oraz pisma przewodniego z dnia [...]r., wynika jednoznacznie że zamiarem jej nie było składanie merytorycznego odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Intencją skarżącej było wniesienie skargi do Starosty Powiatu T. na niewłaściwe działanie komisji, a zatem skargi w rozumieniu przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego - dalej k.p.a (DZ.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Organ II instancji zobowiązany był zgodnie z art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Przed wydaniem orzeczenia powinien wnikliwie przeanalizować treść powołanej skargi do starosty i pisma skarżącej z dnia [...] r. Gdyby te czynności starannie wykonał, to bez trudu zauważyłby, iż nie jest możliwe wycofanie odwołania, które w ogóle nie było składane.
Uwadze organu uszły także inne istotne kwestie dotyczące terminu i sposobu składania odwołania. Zgodnie z § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 15.07.2003 r. termin na złożenie odwołania (o którym pouczono stronę) biegł od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie z dnia [...] r. doręczono stronie w dniu [...] r. Strona wniosła skargę do starosty już wcześniej - [...] r.
Dopiero w dniu [...] r. orzeczenie organu I instancji zostało wprowadzone do obrotu prawnego i wówczas stało się możliwe wniesienie odwołania do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a., uchylił zaskarżone orzeczenie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 1 i 3 p.p.s.a.
Złożone przez stronę zestawienie kosztów na łączną kwotę 482,94 zł. obejmowało koszty korespondencji (2x3,35 zł. i 1x3,90), porad prawnych (380 zł.), przejazdu do sądu indywidualnym środkiem transportu (91,94 zł.).
Strona prowadziła postępowanie osobiście. Nie udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi ani radcy prawnemu. Tym samym do niezbędnych kosztów postępowania, w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. mogłyby być zaliczone poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów strony do sądu oraz równowartość utraconego zarobku.
Strona nie miała obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Nie utraciła zarobku / nie pracuje zawodowo/. Zatem do niezbędnych kosztów postępowania zaliczyć należy jedynie koszty przejazdu do sądu.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26.10.1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. z 1950 r. Nr 49, poz. 445) za koszty podróży strony uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej.
Wobec powyższego sąd mógł zasadzić na rzecz skarżącej jedynie zwrot kosztów podróży pociągiem PKP wagonem 2 klasy w obie strony na trasie T - Ł. Cena biletu w jedną stronę wynosi [...] zł.
Na podstawie art. 7 w zw. z art. 13 powołanego dekretu zasądzono także na rzecz skarżącej kwotę poniesionych kosztów podróży osoby towarzyszącej, bowiem skarżąca ze względu na stan zdrowia wymagała opieki osoby towarzyszącej w czasie podróży do sądu. Łącznie zasądzono kwotę [...].\
T.P.