Uzasadnienie
III SA/Łd 715/18
P. P. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając urzędowy formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wykazał fakt prowadzenia gospodarstwo domowe wspólnie z synem (18 lat). Nie jest właścicielem domu, mieszkania, ani żadnej innej nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem uzyskuje dochody z tytułu umowy o prace w kwocie 2.300 zł oraz otrzymuje alimenty na syna w wysokości 450 zł. Nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, ani oszczędności. Wskazał na ponoszone bieżące wydatki, w tym m.in.: opłatę za mieszkanie, energię elektryczną, telefon, wodę – ok. 600 zł oraz alimenty na córkę – 250 zł. Dodatkowo wskazał na fakt ponoszenia kosztów edukacji syna – ok. 600 zł, wydatki na leki – ok. 100 zł. Resztę dochodów, jak wskazał, wydaje na koszty wyżywienia.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, fakt, iż ma na utrzymaniu uczącego się syna. Istotne jest przy tym, że dochód skarżącego zamyka się kwotą ok. 2.750 zł, co daje średniomiesięczny dochód na jedną osobę ok. 1.350 zł. Skarżący nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Z osiąganego dochodu ponosi bieżące koszty utrzymania, w tym: opłatę za mieszkanie, energię elektryczną, telefon, wodę – ok. 600 zł. Reguluje alimenty na córkę – 250 zł. Dodatkowo wskazał na fakt ponoszenia kosztów edukacji syna – ok. 600 zł, wydatki na leki – ok. 100 zł. Resztę dochodów, jak wskazał, wydaje na koszty wyżywienia.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.