Uzasadnienie
A.D. w dniu [...] r. (data nadania skargi w UP [...] – k. 23 akt sądowych) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne. Do skargi strona załączyła dowód uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone ustanowionemu w postępowaniu egzekucyjnym pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w dniu 25 czerwca 2018 r. (k. 118 akt administracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Natomiast stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano, zaskarżone postanowienie zostało doręczone ustanowionemu przez skarżącego, w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w dniu 25 czerwca 2018 r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu 26 czerwca 2018 r. i upłynął w dniu 25 lipca 2018 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 27 lipca 2018 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie skarżący nie wnosił o przywrócenie uchybionego terminu.
Co prawda w aktach sprawy znajduje się egzemplarz przedmiotowej skargi wniesionej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, który nie został podpisany przez skarżącego, niemniej jednak w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 570) jest niedopuszczalne. Powyższe wynika z treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Na marginesie wskazać również należy, iż z załączonego do skargi, wniesionej za pomocą środków komunikacji elektronicznej Urzędowego Poświadczenia Odbioru (k. 12 akt sądowych) wynika, że skarga została nadana przez D.P., który w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego występował w charakterze pełnomocnika skarżącego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym został wskazany jako pełnomocnik do doręczeń. Z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, iż D.P. spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a., dotyczące reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż prawidłowe pod względem formalnym wniesienie skargi (podpisanej własnoręcznie przez skarżącego i nadanej za pośrednictwem operatora pocztowego wyznaczonego) miało miejsce w dniu 27 lipca 2018 r., a więc po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 §1 p.p.s.a.
Tym samym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
D.Cz.