Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku E. Z. z dnia 16 czerwca 2006 roku o wyrównanie dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 stycznia 2001 roku do dnia 30 czerwca 2001 roku, decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 145a i art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 k.p.a. stwierdziło, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie dodatku mieszkaniowego została wydana z naruszeniem prawa lecz nie może być uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzji administracyjna odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pouczając jednocześnie stronę postępowania, że od niniejszej decyzji stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..
W dniu 2 października 2007 roku, zgodnie z udzielonym pouczeniem E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego z naruszeniem prawa, która wydana została w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, a więc jest decyzją organu pierwszej instancji.
Stosownie bowiem do treści art. 150 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
Od decyzji natomiast wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.).
Niewyczerpanie zatem przez stronę – przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – środka zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Na marginesie należy także zauważyć, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia również fakt, iż zaskarżona decyzja zawiera wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zamiast pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż tego rodzaju mylne pouczenie nie zwalnia strony od konieczności wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do Sądu. Rodzi natomiast skutek w postaci możliwości domagania się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o ile wskutek wadliwego pouczenia termin ten upłynął.
W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.
A.Ł.