Uzasadnienie
T.G. pismem z dnia 16 lipca 2018 r. wystąpił o wznowienie postępowania "o wydanie postanowienia z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia działki o nr ewid. [...] własność skarżącego oraz działki [...], T.". Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w oparciu o uzupełnione akta sprawy oraz przeprowadzone dowody, zgodnie ze złożonymi wnioskami skarżącego w tym zakresie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.uznając powyższe pismo za skargę na postanowienie z dnia [...] r. nr [...], przekazało skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz do złożenia trzech odpisów wniesionej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższych zarządzeń został doręczony skarżącemu w dniu 3 września 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 9 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe, pismem procesowym z dnia 5 września 2018 r. T. G. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjaśnił, iż złożone przez niego pismo z dnia 16 lipca 2018 r. nie było skargą do sadu administracyjnego, a stanowiło wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1-2 i pkt 4-6 k.p.a. Podniósł także, że nie ponosi winy za błędne rozpoznanie treści i formy pisma z 16 lipca 2018 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.. W jego ocenie, skoro faktycznie nie wnosił skargi do sądu to tym samym nie może być ona wycofana, ani odrzucona.
Skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie jak już wcześniej wskazano odpisy zarządzeń z dnia 28 sierpnia 2018 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz nadesłanie trzech odpisów skargi zostały doręczone skarżącemu w dniu 3 września 2018 r. Tym samym, 7 dniowy termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął swój bieg w dniu 4 września 2018 r. i upłynął w dniu 10 września 2018 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków skargi, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia.
Odnosząc się natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie procesowym z dnia 5 września 2018 r. wskazać należy, iż sąd administracyjny po otrzymaniu każdego pisma, w pierwszej kolejności dokonuje jego oceny pod kątem zachowania warunków formalnych pisma, jak i pod kątem zachowania warunków fiskalnych, w przypadku pism podlegających opłacie sądowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym do czasu uzupełnienia braku fiskalnego pisma podlegającego opłacie sadowej (w tym skargi) sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony, w tym wniosku o umorzenie postępowania, czy też oświadczenia o cofnięciu skargi. Jedyne odstępstwa od zasady, o której mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. wynikają z przepisów dotyczących podmiotowo-przedmiotowych zwolnień od kosztów sądowych, o których mowa w art. 239 p.p.s.a. oraz w przypadku wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem przyznanie prawa pomocy, która to instytucja prawna została uregulowana w Rozdziale 3 Oddziale 2 ustawy p.p.s.a. Poza wskazanymi przypadkami, zaniechanie w powyższym zakresie, to jest podjęcie czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczona została należna opłata stanowiłoby naruszenie art. 220 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami egzekucyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer, Warszawa 2018, Wydanie 7, str. 750-751).
Z uwagi na powyższe Sąd w niniejszej sprawie nie mógł uwzględnić wniosku T. G., co do umorzenia przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
e.o.