Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie warunków nabycia lokalu mieszkalnego.
W dniu 31 października 2006 roku A. K. przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane zażalenie. W jego uzasadnieniu skarżąca domagała się między innym wznowienia postępowania w sprawie III SA/Łd 311/06. W tej części pismo zostało potraktowane jako skarga o wznowienie postępowania i wyłączone do odrębnego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 roku Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.
W dniu 1 grudnia 2007 roku A. K. wniosła pismo zatytułowane zażalenie. W treści pisma skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 20 listopada 2007 roku. W związku z powyższym, pismo zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym obowiązku takiego nie ma, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 ustawy).
Nie ma zatem wątpliwości, że jednym z podstawowych warunków skuteczności skargi kasacyjnej jest to by została ona sporządzona przez działający w imieniu i na rzecz skarżącego podmiot profesjonalny jakim jest adwokat lub radca prawny. Od zachowania tego obowiązku zostały zwolnione osoby, których wykształcenie lub wykonywany zawód zagwarantować mogą, że wnosząc skargę kasacyjną zachowają staranność, której można oczekiwać od zawodowego pełnomocnika.
Jednoznacznie można stwierdzić, że skarżąca korzystając z przysługującego jej środka odwoławczego nie zachowała warunku jaki nałożył na nią ustawodawca w zakresie przymusu adwokacko – radcowskiego. Postanowienie zostało w dniu 10 grudnia 2007 roku doręczone wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej. Uznać zatem należy, że skarżącą skutecznie pouczono o konieczności zachowania określonych wyżej warunków wniesienia skargi kasacyjnej.
A. K. nie wykazała również, że jest sędzią, prokuratorem, notariuszem albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, co wyłączałoby ją z kręgu osób objętych przymusem adwokacko – radcowskim przy wnoszeniu skargi kasacyjnej.
Stosownie do treści przepisu art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Taką inną przyczyną w rozumienia cytowanego przepisu jest niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153., poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.
TG