Uzasadnienie
III SA/Łd 743/16
G. A. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia do kosztów sądowych, przedkładając następnie – po wezwaniu Sądu - formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe z synem. Skarżący utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.863,04 zł (do wypłaty w związku z potrąceniami komorniczymi 1.081 zł). Osiąga dodatkowy dochód z wynajmu lokalu w kwocie 1.300 zł. Jest właścicielem domu (nie sprecyzował jego wielkości) oraz mieszkania o powierzchni 57 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wskazał na szereg wydatków bieżących, w tym m.in. alimenty, czynsz, opłaty mieszkaniowe oraz koszty obsługi pożyczki i zakupu leków na łączną kwotę ok. 2.400 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Dochody gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą ok. 2.300 zł. Z tych dochodów skarżący pokrywa bieżące wydatki i koszty utrzymania, w tym opłaty mieszkaniowe, zakup leków. Koszty te łącznie wyliczył na ok. 2.400 zł. Nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Główny dochód skarżącego stanowi świadczenie emerytalne.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego może w istotnym stopniu wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.